جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٥٦٤ - فصل دوم در مساقات
دوم: قبول، و آن هرلفظى است كه دلالت كند بررضاى ايجاب.
سوم آنكه: بالغ و عاقل باشند.
چهارم آنكه: جايزالتصرّف باشند.
پنجم آنكه: مدّت معيّن باشد و در آن مدّت وجود ميوه ممكن باشد [١] پس اگر مدّتى باشد كه ميوه در آن مدّت ظاهر نشود [٢] باغبان در اين صورت چيزى از آن ميوه نمىبرد، و اگر در آن مدّت ظاهر شود و كامل نشود باغبان در اين صورت شريك است.
و آيا كاركردن باغبان تا وقت رسيدن ميوه لازم است بر او يا نه؟ ميانه مجتهدين در اين مسئله خلاف است. اقرب آن است كه واجب نيست.
ششم آنكه: حصّه عامل معيّن باشد، چه اگر معيّن نباشد صحيح نيست. و اگر مالك با حصّه چيزى از طلا يا نقره را شرط كند مكروه است، امّا غير طلا و نقره مكروه نيست.
هفتم آنكه: در عوض عمل ميوه باشد، پس اگر شرط كند حصّهاى از اصل را با ميوه صحيح [٣] نيست. [٤]
هشتم آنكه: درخت را نشانده باشد، پس اگر ننشانيده باشد، يا قرار داده باشد كه بنشاند و در درخت شريك باشد، صحيح نيست. [٥]
______________________________
[١]-
بلكه غالب الوجود باشد. (يزدى)
[٢] اگر ظاهر نشدن از اين جهت باشد كه تعيين كند مدّتى را كه وجود ثمره در آن مدّت معلومعدم باشد يا مشكوك باشد، پس باطل مىشود مساقات هر چند بر خلاف متعارف موجود شود در آن مدّت و اگر ظاهر نشدن از جهت امر عارضى باشد مثل سرماى هوا يا كثرت باران و نحو آن پس بايد مالك زمين باقى گذارد تا ظهور آن و اجرة المثل بگيرد. (نخجوانى)
* بر خلاف متعارف از جهت عروض عارض مثل تغيير هوا و نحو آن، و امّا اگر تعيين كند مدّتى را كه وجود ثمر در آن مدّت معلوم العدم يا مشكوك باشد، پس باطل است هر چند برخلاف متعارف موجود شود در آن مدّت. (يزدى
[٣] صحّت بعيد نيست. (يزدى)
[٤] على الاحوط. (تويسركانى)
[٥] على الاحوط. (تويسركانى)