جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٤٠ - فصل چهارم در بيان احكام نماز جماعت
و بدانكه مشروع بودن نماز جماعت مشروط است به چهارده شرط:
اوّل: پيشنماز بالغ باشد و بعضى از مجتهدين جايز داشتهاند كه طفل نزديك بهبلوغ پيشنمازى كند[١] و اين مذهب [١] ضعيف است.
دوم: شيعه اثنا عشرى باشد.
سوم: عادل باشد اگرچه بنده باشد، و بعضى از مجتهدين [٢] تجويز نكردهاند كه بنده پيشنمازى غيربنده كند[٢].
و هر گاه بعد از نماز جماعت ظاهر شود كه پيشنماز عادل نبوده برمأمومين لازم نيست [٣] كه نماز را اعاده كنند، خواه وقت نماز باقى باشد و خواه نباشد. و اگردر اثناى نماز ظاهر شود نيّت انفراد كنند و آنچه به نيّت اقتدا واقع شده صحيح است.
چهارم: ايستاده نماز گزارند [٤] پس اگر به جهت بيمارى نشسته نماز گزارد جايز نيست شخصى را كه قادر برايستادن باشد به او اقتدا كند، امّا كسىكه قدرت برايستادن ندارد جايز است.
پنجم: از اخراج بعض حروف و فاتحه و سوره و اذكار واجبى عاجز نباشد [٥] پس
______________________________
[١]
اين مذهب بعيد نيست ليكن احوط مذهب اوّل است. (تويسركانى)
* بلى اگر مأمومين غير بالغ باشند جايز است. (نخجوانى)
[٢] اين قول قوى است. (تويسركانى)
* اين قول ضعيف است، بلى پيشنمازى بنده به غير بنده مكروه است، خصوصاً اگر آزاد اقرأ و ابصر بوده باشد به احكام نماز. (كوهكمرهاى)
[٣] مشروط بر اينكه از مأموم از جهت متابعت امام زيادتى ركوع و نحو او حاصل نشود، وإلّااعاده مىكند، چنانچه احوط در اصل مسأله اعاده است در وقت بلكه مطلقا. (نخجوانى)
[٤] اين شرط احوط است. (تويسركانى)
[٥] اقوى جواز اقتداء است به كسى كه عاجز است از اخراج بعض حروف در مواردى كه امام ف-
[١] شيخ طوسى، خلاف ١: ٥٥٣ مسأله ٢٩٥ و مبسوط ١: ١٥٤.
[٢] شيخ طوسى، نهايه: ١: ٣٤٤ و مبسوط ١: ١٥٥. ابن حمزه، وسيله: ١٠٥. شيخ صدوق مقنع: ١١٥.