جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٧٧٥ - مطلب دوم در بيان منافع طعامها و ميوهها
مىسازد[١].
هريسه:[٢] در حديثآمدهكه: هريسه نفع بسيارى دارد و سبب قوّت باه مىشود[٣].
تخم مرغ: در حديث آمده كه: خوردن آن سبب بسيارى فرزند مىشود[٤].
عسل: شفاى بيمارى است كه سبب آن بلغم باشد.
عدس بريان كرده: تشنگى را مىنشاند، و قوّت معده مىدهد، و شفاى هفتاد مرض است، و عدس دل را نازك مىكند، و اشك چشم را زياده مىگرداند.
آرد گندم بريان كرده: طعام پيغمبران است، و خوردن آن گوشت را مىروياند، و استخوانها را سخت مىسازد، و قوّت باه مىدهد.
پنير با مغز گردو: و در حديث آمده كه: هردو با هم شفاست و هر يك تنها مرض است[٥].
شكر: نافع است از همه چيزها، و ضرر ندارد.
سركه و زيت: طعام انبياست، و منافع آن بسيار است، چه ذهن را روشن مىگرداند، و عقل را زياد مىكند، و صفرا را كم مىسازد، و دل را زنده مىدارد، و كرمهائى كه در شكم آدمى باشد مىكشد، و شهوت زنان را برطرف مىسازد.
و زيتون: بادها را مىشكند. روغن[٦] دواست خصوصاً در تابستان.
شيرگوسفند سياه: نافعتر است ازگوسفند سرخ، و شير گاو سرخ بهتر است از گاو سياه.
شير و عسل: جهت آب پشت نافع است.
زنيان:[٧] هاضم طعام است.
[١] كافى ٦: ٣١٠، حديث ١. وسائل ٢٥: ٤٤، حديث ١.
[٢] طعامى كه از گوشت و حبوب ترتيب دهند.
[٣] كافى ٦: ٣١٩. وسائل ٢٥: ٦٩.
[٤] كافى ٦: ٣٢٤ و ٣٢٥، حديث ٢ و ٣ و ٤. وسائل ٢٥: ٧٩- ٨٠، حديث ٣ و ٥ و ٦ و ٧ و ٨ و ٩.
[٥] كافى ٦: ٣٤٠، حديث ٢ و ٣. وسائل ٢٥: ١٢١، حديث ١ و ٢.
[٦] در بعضى از نسخهها: روغن آن.
[٧] تخمى است كه آنرا به روى خمير نان پاشند.