جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٧٤١ - فصل دوم در شروط شكار كردن
ششم: شكار كردن شكارى كه [١] متوجّه حرم مكّه باشد.
فصل دوم در شروط شكار كردن
بدانكه ده امر در شكار كردن شرط است:
اوّل آنكه: سگى كه به آن شكار مىكنند مىبايد كه او ا تعليم كرده باشند بهحيثيّتى كه هرگاه سر دهند [برود و هرگاه منع كنند بازگردد و اگر شكار كند][١] شكار را نكشد، پس اگر آن سگ تعليم نداشته باشد و شكار را بكشد حرام است.
دوم آنكه: آن سگ شكار را نخورد [٢] چه اگر خوردن عادت او باشد حلال نيست.
سوم آنكه: كسى كه سگ را سر مىدهد يا آنكه تير مىاندازد يا نيزه و شمشير مىزند مىبايد كه مسلمان باشد يا در حكم مسلمان- چون طفل مميّز- خواه مرد باشد و خواه زن، پس اگر كافر باشد يا دشمن اهل بيت يا مرتدّ يا ديوانه يا طفل غيرمميّز آن شكار حلال نيست واگرچه بسم اللَّه گفته باشد. و اگر آنكس جهود و ترسا باشد آيا حلال است؟ ميانه مجتهدين در آن خلاف است و اقرب آن است كه حلال نيست. و همچنين اگر سنّى باشد آيا حلال است يا نه؟ در اين مسئله نيز خلاف است [٣] ميانه مجتهدين
______________________________
*
و حرم يك بريد است كه چهار فرسخ باشد از خارج حرم در هر يك از چهار سمت، و حرم
مدينه ما بين دو كوه است كه يكى را عائر و ديگرى را وعير مىنامند و ترك صيد ما
بين دو سنگستان از آن احوط است. (نخجوانى، يزدى)
[١] احوط شكار نكردن چنين شكار است. (تويسركانى)
[٢] مراعات اين شرط احوط است. (تويسركانى)
[٣] اقوى حلّيّت است در غير فرق محكوم به كفرهِم مثل ناصبى و خوارج و نحو اينها. (تويسركانى)
[١] در بعضى از نسخهها نيست. و در نسخهاى اين چنين است: به حيثيّتى كه هرگاه سر دهند او را بدود وهرگاه منعكنند بازگردد پس اگر آن سگ تعليم نداشته باشد و بكشد شكارى را حرام مىشود.