جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٦٩٥ - فصل چهارم در بيان احكام ولادت فرزند
اكْبَرْ»[١] آنگاه نام طفل را ببرد و گوسفند را ذبح كند.
هفدهم: آنكه اعضاى آن گوسفند يا شتر را از هم جدا كنند، چه شكستن استخوانهاى آن مكروه است.
هجدهم: عقيقه كردن طفل بعد از بالغ شدن به جهت خود اگر داند كه پدر عقيقه او نكرده است. [١]
نوزدهم: مباركباد گفتن كسى را كه فرزندى بهم رسيده باشد براى او.
بيستم: خوردن بِهْ زن حامله را، چه در حديث آمده كه: هر زن حاملهاى كه بِه بخورد طفل او خوبروى و خوش طبع باشد[٢].
) بيست و يكم: خرما خوردن زن حامله در وقت ديدن نفاس، چه از حضرت اميرالمؤمنين ٧ منقول است كه: فرزند او در اين حالت از حكما گردد[٣] و در بعضى احاديث وارد شده كه: اگر رطب خورد فرزند او حكيم شود[٤].
) بيست و دوم: پيچيدن طفل به خرقه سفيد.
و امّا آن شش امر مكروه:
اوّل: كنيت كردن ابوالقاسم طفلى را كه نام او محمّد كرده باشند، و بعضى از مجتهدين اين را حرام مىدانند.[٥]
) دوم: نام طفل را حكيم يا خالد يا حارث يا ضرار يا مالك كردن.
سوم: كنيت طفل را ابوحكيم يا ابومالك يا ابوعيسى كردن.
چهارم: موى سر طفل را اندكى تراشيدن و اندكى گذاشتن.
______________________________
[١]
يا نداند كه عقيقه كرده يا نه. (نخجوانى)
[١] كافى ٦: ٣١، حديث ٤. وسائل ٢١: ٤٢٦، حديث ٢.
[٢] كافى ٦: ٢٢، حديث ١. وسائل ٢١: ٤٠٢، حديث ١.
[٣] كافى ٦: ٢٢، حديث ٣. وسائل ٢١: ٤٠٣، حديث ٣.
[٤] كافى ٦: ٢٢، حديث ٤. وسائل ٢١: ٤٠٢ و ٤٠٣، حديث ١.
[٥] ابن حمزه، وسيله: ٣١٥.