جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٦٩٣ - فصل چهارم در بيان احكام ولادت فرزند
نمىرسد، و از ترس مرض امّ صبيان محفوظ مىماند، و شيطان بر او دست نمىيابد[١].
سوم: خاك كربلا على ساكنها التّحيّة والثّنا بهكام طفل ماليدن، و اگر خاك كربلا نباشد از آب دجله فرات، و اگر آن نيز نباشد آب شيرين، و اگر آن نيز نباشد خرما يا عسل در آب ريختن تا شيرين شود و بهكام او ماليدن. و همچنين سنّت است كه خرما را بخايند وبهكام طفل بمالند.
چهارم: تراشيدن موى سر طفل در روز هفتم از ولادت.
پنجم: تصدّق كردن به وزن موى سر او طلا يا نقره.
ششم: نام گذاشتن برآن طفل روز هفتم [١] و بهترين نامها آن است كه [در او بندگى خداى تعالى باشد چون عبداللَّه اگر پسر باشد و بعد از آن بهتر آن است كه][٢] محمّد يا احمد يا على يا حسن يا حسين يا جعفر يا طالب نام طفل كند و اگر دختر باشد فاطمه نام كنند، چه در حديث آمده كه: مفلسى به خانه داخل نمىشود كه در آن نام محمّد واحمد و على و حسن و حسين و جعفر و طالب و عبداللَّه و فاطمه باشد[٣].
) هفتم: كنيت و لقب برطفل گذاشتن.
هشتم: ختنه كردن طفل در روز هفتم از ولادت او. [٢]
نهم: سوراخ كردن گوش راست طفل را در پايين، و گوش چپ را در بالا.
دهم: عقيقه كردن [٣] جهت طفل در روز هفتم يعنى گوسفند يا شتر كشتن و دادن
______________________________
[١]-
و در بعضى اخبار است كه پيش از ولادت نام گذارند به اسماء مشتركه ما بين ذكور و
اناث. (نخجوانى، يزدى)
[٢] مستحبّ است كه روز هفتم تولّد طفل او را ولىّ طفل ختنه نمايد و هرگاه نكرد و ماند تا زمان بلوغ بر خود طفل بالغ واجب است كه خود ختنه كند. (دهكردى)
[٣] و بعضى عقيقه كردن را واجب دانستهاند، چون در اخبار وارد شده است العقيقة واجبة. (نخجوانى، يزدى)
[١] كافى ٦: ٢٣، حديث ١ و ٢ و ٦. وسائل ٢١: ٤٠٥ و ٤٠٦، حديث ١ و ٢ و ٣.
[٢] اين مقدار در بعضى از نسخهها نيست.
[٣] كافى ٦: ١٩، حديث ٨. وسائل ٢١: ٣٩٦، حديث ١.