جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٦٦٠ - تتمه بدان كه جميع اين احكامىكه مذكور شد قبل و دبر در آنها شريكند الا در پنج موضع كه حكم مخصوص قبل است
داده باشد، چه موقوف است حلال شدن آن زن برشوهر به دخول كردن شخصى ديگر در قُبُل آن زن به عقد. [١]
دوم: كسى كه ايلا كرده باشد، يعنى قسم خورده باشد كه با زن خود دخول نكند وقتى كه دخول در قُبُل آن زن كند حكم ايلا برطرف مىشود.
سوم: احصان؛ يعنى زن داشتن مرد و شوهر داشتن زن به دخول در قُبُل [٢] ثابت مىشود.
چهارم: طلب سخن كردن زن در نكاح كردن وقتى لازم است كه دخول در قُبُل [٣] او واقع شده باشد.
پنجم: بيرون آمدن منى از قُبُل [٤] موجب غسل است [٥] برقول بعضى از مجتهدين[١] امّا بيرون آمدن از دُبُر موجب غسل نيست. و احكامىكه بردخول كردن مترتّب مىشود مىبايد كه در آن مقدار باشد كه حشفه يا بعض [٦] از آن غايب شود و آيا اين احكام نسبت بهكسى كه حشفه او را بريده باشند و بهمقدار حشفه از آلت او غايب شود مترتّب مىشود [٧] يا نه؟ ميانه مجتهدين در اين مسئله خلاف است ظاهر آن
______________________________
[١]
يعنى به عقد دوام. (دهكردى، نخجوانى، يزدى)
[٢] نسبت به مرد خالى از اشكال نيست، هر چند قول مشهور است. (يزدى)
[٣] معلوم نيست، بلكه بعيد نيست كه مجرّد شوهر كردن كافى باشد در عدم كفايت سكوت او. (نخجوانى، يزدى)
[٤] احوط الحاق دُبُر است به قُبُل در اين حكم. (تويسركانى)
[٥] در صورتىكه علم نداشته باشد كه منى مرد است. (نخجوانى)
* مراد واضح نيست شايد اين باشد كه هرگاه منى از قبل زن در آيد بعد از غسل كردن موجب غسل است هر چند محتمل باشد كه منى مرد است چون بعضى قائل به وجوب غسل شدهاند، بلى هرگاه معلوم باشد كه منى مرد است غسل واجب نيست. (يزدى)
[٦] كفايت بعض در بعض موارد است. (يزدى)
[٧] البتّه رعايت احتياط را در تمام اين موارد نمايند. (صدر)
[١] نيافتيم.