جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٥٩١ - قسم سوم لقطه اموال
و گياه باشد؛ پس اگر در اين صورتها بگيرد ضامن مىشود و برىءالذمّه نمىشود مگر به دادن آنها به حاكم يا به صاحب آن، و اگر رها كند برىءالذمّه نمىشود.
و خر را نيز در صحرا مىتوان گرفت، چه صبر برتشنگى ندارد. و بعضى از مجتهدين گرفتن آن را نيز منع كردهاند. [١][١]
و جايز است برداشتن سگ شكارى و سگ گلّه و سگى كه محافظت باغ و زراعت كند، و بعد از يك سال از تعريف كردن انتفاع گرفتن از آنها جايز است، و ضامن است بردارنده آنها قيمت متعارف آنها را هر گاه صاحب آنها پيدا شود.
و اگر طفل يا مجنون حيوانى را بگيرند ولىّ ايشان يك سال تعريف مىكند، و بعد از آن مخيّر است با غبطه و صرفه طفل در نگاهداشتن آن حيوان و مالك شدن [و نفقه يافت شده لازم است، و رجوع مىكند برصاحب اگر در برابر آن عوض نباشد چون سوار شدن اسب و شير دادن گوسفند.
و حيوان يافت شده امانت است تا يك سال و بعد از آن قصد ملكيّت ميتوان كرد.
وبعضىازمجتهدين نيزيكسالتعريف [٢] را درضالّه شرطنمىدانند[٢]. وبعضىگفتهاند:
تعريف در گوسفند سه روز است، آنگاه فروختن و تصدّق كردن بهقيمت آن[٣] وضامن است هر گاه صاحب پيدا شود[٤] ونفقه دادن او وضامن بودن قيمت آن.
قسم سوم لُقطه اموال:
و آن برداشتن هرمالى است ضايع، جهت نگاه داشتن از براى صاحب آن.
______________________________
[١]
و اين احوط است. (تويسركانى)
[٢] قول به تعريف يك سال در ضالّه مطلقاً احوط است. (تويسركانى)
[١] شيخ طوسى، خلاف ٣: ٥٧٩. محقّق حلّى، شرائع ٣: ٢٨٩. علّامه حلّى، قواعد ٢: ٢٠٦.
[٢] ابن قطان، معالم الدين ٢: ٤٦٧. و صيمرى در غاية المرام ٤: ١٥١ به علّامه نسبت داده و خود نيز آن را اختيار كرده است.
[٣] ابن ادريس، سرائر ٢: ١٠٧.
[٤] ما بين علامت در بعضى از نسخهها نيست.