جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٥٤٧ - فصل دوم در امانت نزد كسى نهادن
ريختن شراب در آن جايز نيست، و عاريت گرفتن كنيز جهت تمتّع گرفتن از او بهغير آنكه لفظ تحليل يا اباحت گويند جايز نيست. و مكروه است عاريت كردن پدر و مادر غلامى را جهت خدمت كردن آن غلام.
و آنچه بهعاريت مىگيرند امانت است در دست عاريت گيرنده، پس اگر بىتقصير تلف شود او ضامن نيست اگرچه به سبب استعمال كردن ناقص شود، مگر آنكه شرط ضمان با تلف كرده باشد، يا آنكه آنچه بهعاريت گرفته طلا و نقره باشد چه به تلف آنها ضامن است خواه سكّهدار باشد و خواه بىسكّه.
و اگر ميانه عاريتدهنده و گيرنده در تلف متاع نزاع شود قول قول عاريت گيرنده است با قسم، و اگر دعوىِ ردّ كردن نمايد قول قول عاريت دهنده است با قسم.
فصل دوم در امانت نزد كسى نهادن
و شروط آن نيز هفت است:
اوّل: ايجاب بهطريقى كه در عاريت گذشت.
دوم: قبول بهطريقى كه در عاريت مذكور شد.
سوم آنكه: هريك از ايشان بالغ و عاقل و مختار و جايزالتصرّف باشد، چه اگر يكى از ايشان طفل باشد، يا ديوانه يا سفيه، يا مست يا بيهوش، يا كسى باشد كه به اكراه او را برآن دارند، يا غلامى بىاذن آقا باشد، امانت صحيح نيست.
و قبول امانت كردن سنّت است و حفظ نمودن آن بهقدر امكان بعد از قبول واجب است، و همچنين ردّ آن برمالك واجب است، و در وقت ردّ كردن آن گواه گرفتن سنّت است. و ممزوج ساختن امانت بهمال خود يا به مال غير، خواه به جنس آن باشد و خواه به غير جنس آن حرام است.
و امانتگيرنده امين است، پس اگر تلف شود ضامن نيست.
امّا در هشت موضع ضامن است:
اوّل: به تصرّف كردن در آن چون پوشيدن