جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٤٥٣ - فصل دوم در احكام نذر كردن
و اگر نذر حجّ پياده كند از شهرى كه نذر كرده لازم است كه متوجّه مكّه مشرّفه شود. و بعضى از مجتهدين گفتهاند[١]: مىبايد كه از پنج محلّى كه حضرت رسالت پناه ٦ جهت احرام بستن مقرّر كرده- چنانچه در كتاب حجّ مذكور شده است- تا مكّه پياده برود. [١] و اگر در اين صورت راه او بردريا واقع شود بايد كه در كشتى بايستد. [٢] و اگر با وجود قدرت پاره راه سوار شود واجب است كه برگردد و آن راه را پياده برود. و بعضى از مجتهدين برآنند كه در برگرديدن نيز پياده برود[٢].
و اگر نذر بيتاللَّه الحرام كند منصرف بهكعبه مىشود، و همچنين اگر نذر بيتاللَّه كند آن نيز بهكعبه منصرف مىشود. وبعضى ازمجتهدين ايننذر را باطلمىدانند [٣][٣].
و اگر نذر روزه چند روز معيّن [٤] كند مخيّر است در آنكه آن روزها را پى در پى بدارد يا متفرّق، مگر آنكه در صيغه نذر قصد گرفتن پى در پى كرده باشد. و اگر نذر روزه عيدين كند صحيح نيست. و همچنين نذر روزه ايّام تشريق- كه يازدهم و دوازدهم و سيزدهم ذىحجّه است- كسى را كه در منى باشد صحيح نيست.
و همچنين اگر زن نذر كند كه در ايّام حيض روزه دارد، يا مسافر نذر كند كه روزه ماه رمضان را در سفر بگيرد صحيح نيست.
و اگر نذر كند كه روزه را در مكان شريف بدارد لازم است وفا كردن به آن نذر.
و اگر مكان شرافتى نداشته باشد، ميان مجتهدين در آن خلاف است. اصحّ آن است كه
______________________________
[١]-
احوط قول اول است. (تويسركانى)
[٢] لزوم ايستادن در كشتى معلوم نيست اگر چه احوط است و همچنين در پياده در حينمراجعت. (تويسركانى)
* معلوم نيست. (صدر)
* بنابر احوط. (نخجوانى، يزدى)
[٣] اقوى و احوط صحّت است. (تويسركانى)
[٤] يعنى معيّن به حسب عدد. (يزدى)
[١] محقّق عاملى، مدارك ٧: ١٠٣.
[٢] نيافتيم.
[٣] شيخ طوسى، خلاف ٦: ١٩٤ مسأله ٣.