جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٤٥٠ - فصل اول در بيان شروط نذر
مطلب اوّل در نذر كردن و عهد نمودن
و در آن دو فصل است:
فصل اوّل در بيان شروط نذر
بدانكه نذر آن است كه شخصى، فعلى يا ترك فعلى را جهت شكر نعمت يا دفع بلا يا زجر نفس بر خود لازم سازد. و هشت شرط به نذر متعلّق است:
شرط اوّل آنكه: صيغه را به لفظ بگويد [١] مثل آنكه: «للَّه عليّ إن رزقنِي اللَّهُ ولدًا أوْ مالًا أو شفاني من مرضي أو ان تركتُ الصلاةَ أو زنيت أن اؤدّي عشرة مثاقيل ذهب» يعنى خداى راست برمن كه اگر مرا فرزندى يا مالى ارزانى دارد يا از مرض شفا دهد يا اگر نماز نكنم يا زنا كنم ده مثقال طلا تصدّق كنم. و اگر مطلق گويد: «خداى راست بر من ده مثقال طلا» بىآنكه جهت شكرى يا دفع بلائى يا زجر نفسى باشد، ميانه مجتهدين در اين خلاف است. اصحّ آن است كه صحيح است.
______________________________
[١]-
هرچند به غير عربى باشد و هر قومى به لغت خود باشد. (دهكردى)
* بعيد نيست انعقاد آن به غير عربى بالنسبه به قادر بر عربى، هرچند احوط به عربى خواندن است، و امّا بالنسبه به عاجز از عربى و از تعلّم آن جواز آن به غير عربى اشكال ندارد، چنانچه هرگاه قادر بر عربى صيغه را به تركى يا به فارسى بخواند احوط آن است كه تخلّف نكند، بلكه هرگاه تخلّف كند كفّاره بر او لازم مىشود بنابر احوط. (نخجوانى)
* هرچند به غير عربى باشد بنابر اقوى. (يزدى)