جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٤١٨ - فصل دوم در آداب زيارت
دوم آنكه: تا داخل شدن با طهارت باشد، پس اگر در ميانه حدثى واقع شود اعاده غسل بايد كرد.
سوم آنكه: جامه نو و پاك پوشد و بر در مشهد بايستد و دعاى منقول بخواند و اذن دخول بطلبد، پس اگر در آن حال او را رقّت بهم رسد داخل شود، و الّا انتظار بكشد كه هر گاه رقّت [١] بهم رسد داخل شود.
چهارم: داخل شدن به خضوع و خشوع، و در حين دخول پاى راست را مقدّم دارد و در وقت بيرون آمدن پاى چپ را.
پنجم آنكه: خود را به ضريح بچسباند. و بعضى توهّم كردهاند كه دور ايستادن بهتر است و اين غلط است، چه در احاديث وارد شده كه برضريح تكيه بايد[١] كرد و بوسيدن ضريح جايز است، و در بوسيدن آستانها حديثى وارد نشده. و بعضى از مجتهدين اماميه برآنند كه جايز است[٢].
) ششم آنكه: رو به قبله نكند، بلكه رو به ضريح و پشت به قبله كردن در حالت زيارت بهتر است.
هفتم: زيارت بهطريق منقولكردن، چنانچه درفصلآينده مذكور خواهدشدو قول «السَّلامُ عَلَيْكَ» كافىاست وبعضى ازمجتهدين حاضرشدن درآنجاراكافى مىدانند.[٣]
) هشتم: جانب راست روى خود را برضريح نهادن، و در وقت فارغ شدن از زيارت دعا كردن.
نهم: جانب چپ روى خود را برضريح نهادن و سؤال نمودن از خداى تعالى بهحقّ او و به حقّ صاحب قبر كه او را از اهل بهشت بگرداند بهشفاعت صاحب قبر، و مبالغه در دعا كردن و الحاح نمودن.
______________________________
[١]
ولى اگر انتظار كشيد و رقّت بهم نرسد داخل شدن را ترك نكند و مراقبت نفس خود را
نمايد و با آداب شرعيّه در مقام مجاهده با او بر آيد كه به زودى رقّت پيدا كند
وفّقنا اللَّه و جميع المؤمنين لذلك ان شاء اللَّه تعالى. (صدر)
[١] كافى ٤: ٥٥١، حديث ٢. وسائل ١٤: ٣٤٢، حديث ٢.
[٢] شهيد اوّل، دروس ٢: ٢٥.
[٣] شهيد اوّل، دروس ٢: ٢٣.