جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٤١٩ - فصل دوم در آداب زيارت
دهم: برسر بالين آمدن و رو به قبله نمودن و دعا كردن.
يازدهم: دو ركعت نماز زيارت كردن بعد از زيارت. و اگر زيارت حضرت رسول ٦ باشد سنّت است كه نماز زيارت را در ميان منبر آن حضرت و قبر او گزارد.
و اگر زيارت حضرات ائمّه معصومين : باشد در بالين سر بايد گزارد، و در اين نماز رخصت از ائمّه : وارد شده كه رو به قبر مىتوان كرد اگرچه مستلزم پشت [١] بهقبله كردن باشد[١]. امّا اگر چنان كند كه رو به ضريح كند و پشت به قبله نكند بهتر [٢] است.
دوازدهم: بعد از نمازِ زيارت دعاى منقول خواندن، و آنچه بهخاطرش رسد از امور دين و دنيا طلب نمودن، و دعا براى جميع خلايق نمودن بهتر است، چه آن بهاجابت نزديكتر است.
سيزدهم: در آن مكان تلاوت قرآن نمودن و ثواب آن را به صاحب ضريح هديه كردن، چه نفع آن باز به او مىرسد و سبب تعظيم صاحب قبر است.
چهاردهم: احضار قلب است در جميع احوال به حسب استطاعت، و توبه كردن از جميع گناهان.
پانزدهم: تصدّق نمودن برخدمتكاران و نگاهبانان آن مقام و محتاجان آنجا، چه ثواب تصدّق در آن مقام مضاعف مىشود.
شانزدهم: تعظيم ايشان، چه فى الحقيقه تعظيم ايشان تعظيم صاحب قبر است.
هفدهم آنكه: هر گاه از زيارت برگردد باز به زيارت رود تا در آن شهر است.
هجدهم آنكه: هر گاه رفتن او نزديك آيد وداع بهدعاى منقول كند.
______________________________
[١]-
نماز را البتّه روى به قبله بايد بجا آورد امّا بنحوى كه پشت به قبر مطهّر نشود،
مثل طرفبالاى سر يا طرف پشت سر. (دهكردى)
* نماز هرچند مستحبّى باشد پشت به قبله كردن جايز نيست، مگر در حال راه رفتن ماشياً او راكباً. (نخجوانى، يزدى)
[٢] البتّه ترك اين بهتر را در هيچ زيارت ننمايد. (صدر)
[١] روايتى كه دلالت بر جواز داشته باشد نيافتيم، رجوع شود به وسائل ٥: ١٦٠، باب ٢٦ مكان مصلّي.