جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٧٧ - فصل اول در بيان روزههاى واجبى
لازم است اگر عزم برقضا نداشته باشد تا وقتى كه به رمضان آينده مقدار مدّت قضا بماند و در اين مدّت بيمار شود يا زن حيض بيند.
وبدانكه قضاى ماه رمضان را پيش از پيشين[١] فاسد مىتوان ساخت به خوردن و جماع و غيرآن، و بعد از پيشين حرام است، پس اگر بعد از پيشين فاسد سازد به خوردن و غيرآن قضا و كفّاره لازم [١] مىشود، و كفّاره آن ده مسكين را طعام دادن است و اگر از آن عاجز شود سه روز روزه بدارد.
سوم از روزههاى واجبى: آن است كه شخصى خود را به شخصى به اجاره دهد كه قضاى روزه ميّت او كند، پس براو واجب است [٢] كه بسيار تأخير در قضا نكند [٣] و نوعى نمايد كه در عُرف گويند كه او مشغول است بهقضاى روزه.
چهارم از روزههاى واجبى: روزهاى است [٤] كه بر پدر [٥] اين كس واجب بوده [٦] و پدر در حال حيات با وجود قدرت [٧] برقضاى آن قضا نكرده
______________________________
[١]-
لزوم كفّاره احوط است. (تويسركانى)
[٢] بلكه بر او واجب است كه عمل بر طبق آنچه قرار دادهاند در اجاره نمايند. (خراسانى)
* وجوب آن ثابت نيست، مثل اين كلام در اجير نماز فرزند. (مازندرانى، نخجوانى)
[٣] اقوى اين است كه صوم استيجار مضيّق مىشود به مضيّق شدن وقت آن كه قرار شده است و به خوف عدم تمكّن از عمل با تأخير. (تويسركانى)
* هرگاه مدّت معيّن نكرده باشند و إلّااز آن مدّت تأخير جايز نيست. (يزدى)
[٤] احوط اگر نگوئيم اقوى قضاء روزهاى است كه در سفر فوت شده، اگرچه قادر بر اقامهو قضاء نبود. (خراسانى، مازندرانى، نخجوانى، يزدى)
[٥] احوط عدم فرق است ميان پدر و مادر و همچنين احوط عدم فرق است ميان تمكّن از قضاء و عدم تمكّن از آن هرگاه در سفر فوت شده باشد. (تويسركانى)
* يا مادر او بنابر اقوى. (يزدى)
[٦] روزه واجب بر مادر را نيز قضاء نمايند على الاحوط، چنانچه گذشت. (دهكردى، صدر، كوهكمرهاى، نخجوانى)
[٧] مگر فوت در سفر كه قدرت بر قضاء ظاهراً در آن شرط نيست. (صدر)
[١] پيش از ظهر.