جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٣ - اما آن بيست و يك امرى كه واجب است
اگر آن آب قيمت داشته باشد قيمت آن را به صاحبش برساند. و اگر داند كه آب غصبى است امّا نداند كه وضو به آب غصبى جايز نيست و بهآن آب وضو سازد آن وضو باطل است [١].
پنجم: مىبايد كه اعضاى وضو پاك باشد [٢] پيش از وضو ساختن پس اگر دست مثلًا نجس باشد يك شستن از براى ازاله نجاست و وضو كافى نيست، بلكه اوّل ازاله نجاست بايد كرد و بعد از آن به جهت وضو بايد شست.
ششم: نيّت وضو است و نيّت چنين كند كه: وضوى واجب [٣] مىسازم از براى مباح بودن نماز تقرّب به خدا [٤] و اگر به جاى «مباح بودن نماز» رفع حدث گويد هم درست است. و اين نيّت را به هر زبانى [٥] كه بگويد درست است، و اگر به زبان نياورد و اين معنى را در دل بگذارند وضو صحيح است.
هفتم: مقارن داشتن نيّت [٦] است به ابتداى شستن رُو.
______________________________
[١]
در صورتى كه در ندانستن معذور نباشد. (خراسانى)
* جهل به حكم با قصور مثل جهل به موضوع است در صحت وضوء. (دهكردى)
[٢] پاك بودن اعضاى وضوء قبل از وضوء احوط است. (تويسركانى)
[٣] قصد وجوب و رفع حدث و مباح بودن نماز هيچ يك لزومى ندارد، بلكه كفايت مىكندقصد وضوء قربة إلى اللَّه و امتثالًا لأمره. (تويسركانى)
* قصد وجوب لازم نيست اگر چه احوط و اولى است. (خراسانى)
* نيّت وجوب و ندب و استباحه نماز و رفع حدث لازم نيست، هرچند اولى و احوط است. (كوهكمرهاى)
* نيّت وجوب و ندب در وضوء و همچنين در ساير عبادات لازم نيست، هرچند احوط است و همچنين نيّت رفع حدث يا استباحه نماز. (يزدى)
[٤] اين نوع نيّت صحيح و موافق احتياط است، و هرگاه نيّت كند كه وضوء مىسازم قربة إلى اللَّهظاهراً وضوء صحيح است و با او نماز هم مىتواند خواند، خصوصاً هرگاه قصد استباحه صلات هم كرده باشد، و امّا قصد وجوب و ندب لازم نيست على الظاهر، اگرچه احوط است. (دهكردى)
[٥] تلّفظ به نيّت معنى ندارد، به جهت اينكه نيّت امر قلبى است. (كوهكمرهاى)
[٦] معتبراستيعاب نيّتاست تمام عملرا به جهتاينكه داعىاست نه اخطار. (كوهكمرهاى)