جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٥ - اما آن بيست و يك امرى كه واجب است
آنجا نباشد.
دوازدهم: مسح پاى راست است از سر انگشتان تا بند پا [١].
سيزدهم: مسح پاى چپ است به همان طريق.
چهاردهمآنكه: هرسه مسح به ترى وضو باشد نه به آب تازه، پس اگر بردست ترى وضو باقى نباشد از موى ريش يا از ابرو [٢] فراگيرد و مسح نمايد.
پانزدهم: موالات است- يعنى پى در پى به جا آوردن افعال وضو- پس اگر روى خود را بشويد و بعد از لمحهاى[١] دست راست را بشويد فعل حرام كرده [٣] امّا وضوى
______________________________
*
بنابر احوط. (كوهكمرهاى)
* اين اولى و احوط است، و اقوى كفايت مطلق پيش روى سر است، اگر چه ناصيه نباشد. (مازندرانى، نخجوانى)
* بلكه مطلق پيش سر، هر چند بهتر بالاى پيشانى است. (يزدى)
[١] كفايت مىكند مسح پاى راست و چپ از سر انگشتان تا كعبين و مراد از كعب همان بر آمدگى است كه بر روى پا است و تا بند پا مسح لزومى ندارد. (تويسركانى)
* بنابر احوط اگر چه اقوى كفايت مسح است تا بلندى پا. (خراسانى)
* بلكه لازم داخل نمودن مقدارى از بالاى بند پا، تا يقين به مسح كعبين حاصل شود و اين معنى در مسح پاى چپ نيز جارى است. (كوهكمرهاى)
* بلكه كفايت مىكند تا بلندى پشت پا. (مازندرانى).
[٢] بنابر احوط اگر [چه] اقوى جواز گرفتن است از ساير مواضع نيز. (خراسانى)
* اختصاص دادن به يكى از اين دو احوط است. (كوهكمرهاى)
* يا ساير اعضاى وضوء على الاقوى، هرچند بهتر قصر بر مذكورين است. (يزدى)
[٣] حرمت خلاف موالات معلوم نيست، بلى خلاف موالات باعث بطلان وضوء مىشود درصورتى كه تأخير بيندازد تا جميع اعضاء سابقه بر آن عضو كه هنوز نشسته خشك شود و امّا اگر قدرى از اعضاء رطوبت داشته باشد يا مشكوك فيه باشد جفاف و رطوبت ظاهراً وضوء صحيح است. (تويسركانى)
* حرمت وجه ندارد. (خراسانى)
* حرمت آن ثابت نيست، بلكه موالات به احد طريقين شرط صحت است، يا پى در پى ف-
[١] مدّتى اندك.