٣٨- اشخاصى كه اموال خود را از روى ريا يا براى تعريف مردم نه براى رضاى خدا احسان و انفاق مى‌كنند، تا مردم آنها را تعريف كرده بگويند: فلان كس شخص سخاوتمندى است، به خدا و روز قيامت ايمان ندارند (كسى كه به خداوند تعالى ايمان آورد، مال خود را در ريا صرف نمى‌كند. قرين و مصاحب ريا كاران شيطان مى‌باشد) و هر كه مصاحبش شيطان باشد، او را به كارهاى بد وادار خواهد كرد.
پس شيطان رفيق بدى است.
٣٩- اگر آنها (اشخاص رياكار) به خداوند تعالى و روز آخرت ايمان آورده، از نعم الهى در راه و رضايت احديت انفاق و احسان كنند، چه ضررى خواهند ديد؟ (البته به آنها ضررى نرسيده، بلكه خير و منفعت زياد عايدشان مى‌شود) خداوند تعالى به آنها و اعمالشان عالم مى‌باشد. نسبت به عمل هر شخصى به او جزا خواهد داد.
٤٠- در حقيقت خداوند تعالى به هيچ شخص، به قدر ذره‌اى ظلم نمى‌كند، اگر شخص به قدر ذره‌اى عمل خيرى انجام داده باشد، خداوند تعالى آن را براى او افزون نمايد و به او غير از اجر عمل خيرش اجر و ثواب بزرگ هم عطا مى‌كند.
٤١- يا محمد زمانى كه پيغمبران امم گذشته را براى شهادت اعمال امم حاضر مى‌كنم، يا محمد: تو را هم براى شهادت به گناهان و ناسپاسى امت اسلام مى‌آورم، آيا آن وقت مى‌توانند گناهان را پنهان سازند؟ بلكه گناهانشان آشكار شده و جزاى گناهانشان به آنها خواهد رسيد.
٤٢- در آن روز (قيامت) كه انبياء به اعمال امم شهادت دادند، آنهايى كه كافر شده، به خداوند تعالى و پيغمبر عاصى شده‌اند، دوست مى‌دارند كه كاش مرگ آنها را درك كرده، در زير زمين مانده و زمين روى آنها هموار شود. در آن روز چيزى را نمى‌توانند از خداوند مستور بدارند. پيغمبران و اعضاى بدنشان به اعمال آنها شهادت مى‌دهند.
[توضيح: از اصحاب رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله عبد الرحمن بن عوف طعام ترتيب داده، چند نفر از صحابه رسول اكرم را دعوت نمود. ضمنا سر طعام شراب هم صرف شد (هنوز شراب حرام نشده بود) وقت نماز، يك نفر پيش نماز شده، مدعوين به نماز مشغول شدند. بعد از حمد امام، سوره قل يا ايها الكافرون را قرائت نمود، چون مست بودند سوره را اين طور قرائت كرد (اعبد ما تعبدون و انتم عابدون ما اعبد) كلمه لا را ساقط كرد. اين امر به صحابه رسول خدا گران آمد، چند نفر براى حرمت شراب اصرار كردند، از همه بيشتر عمر بن الخطاب مصرّ بود، و چگونگى را نزد رسول اكرم عرض كردند. آن وقت آيه شريفه زير نازل گرديد كه در وقت نماز نبايد مست بود، عرض كردند يا رسول اللَّه! اين آيه براى حرمت شراب كفايت نمى‌كند خداوند تعالى براى ما آشكارا حرمت آن را بيان فرمايد. بعد از مدتى براى حرمت شراب آيه ٩٥ سوره مائده نازل شد كه ان شاء اللَّه در مقام خود بيان خواهد شد.] ٤٣- اى ايمان آورندگان! در حال مستى و خوردن شراب، نماز نخوانيد، تا بدانيد كه در نماز چه مى‌گوئيد و چه مى‌خوانيد، همچنين در حال جنب داخل مسجد نشده، نماز نخوانيد، مگر اين كه عبورى داخل مسجد شويد (مثلا مسجد دو درب داشته باشد، از يكى داخل شده و از ديگرى خارج شويد) تا زمانى كه در حال جنابت هستيد، داخل مسجد نشويد، تا غسل كنيد، اگر ناخوش و يا در سفر بوديد يا اين كه يك نفر از شما از بيت الخلاء خارج شود (يعنى اگر از شخص بول و غائط صادر شود) و يا با زنان مقاربت كنيد، در اين حالات اگر براى وضو يا غسل آب پيدا نكنيد، روى زمين پاك تيمم بكنيد (به زمين نجس تيمم جايز نيست عوض غسل يا وضو در هر صورت اگر آب نباشد بايد تيمم نمود) همين كه تيمم نموديد بعد به صورت و دستها مسح كنيد (تيمم به اين قسم است كه شخص كف دو دست خود را با هم به زمين پاك ميزند، بعد دستهاى خود را به پيشانى از رستنگاه مو رو به پائين به روى خود مى‌كشد، بعد با دست چپ به پشت دست راست و با دست راست پشت دست چپ مى‌كشد، همين كه آب ممكن نشد، به اين قسم تيمم مى‌كند و نماز مى‌خواند) اگر از شما در نماز يا تيمم نقصانى صادر شود و بعد از آن توبه كنيد، در حقيقت خداوند تعالى توبه كنندگان را عفو كرده و مى‌بخشد.
٤٤- يا محمد! آيا متوجه علماى يهود هستى كه حصه‌اى از علم تورات به آنها داده شده، گمراهى را بجاى هدايت انتخاب و در يهودى‌گرى مانده به دين اسلام داخل نمى‌شوند و حال آن كه دلائل حقانيت دين اسلام براى آنها آشكار است. اراده آنها بر اين است كه شما مؤمنين از دين حق اسلام كنار شده، در ضلالت باشيد. هم چنان كه خودشان در ضلالت مانده‌اند.