ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٧٦ - ٤ سوره نساء

٤٥- خداوند تعالى بهتر از شما به دشمنان شما عالم مى‌باشد، و دشمنى يهود را به شما خبر مى‌دهد. خداوند تعالى براى دوستى و كمك كافى مى‌باشد.
٤٦- جماعتى از يهوديان هستند كه كلمات الهى و سخنان او را در تورات از محل خود تغيير داده، بجاى آن كلام ديگر مى‌گذارند و يا كلام الهى را از حقيقت معناى خود تغيير داده، به نحو ديگرى به مردم القاء مى‌كنند (چنانچه در اين زمان در حق قرآن كريم رفتار مى‌شود) يا محمد! از زمانى كه تو يهوديان را به دين اسلام دعوت كردى، آنها به تو گفتند! سخنان تو را شنيديم اما ايمان نياورده، عاصى شديم. يهوديان بين خودشان به تو نفرين كرده، مى‌گويند:
بشنو اين را كه گوش تو كر شود تا هيچ نشنوى و ما از دست تو خلاص شويم. اما در ظاهر مى‌گويند: يا محمد! ما را مراعات كرده، به ما وقت بده تا درباره گفته‌هاى تو فكر كنيم (كلمه راعنا در زبان عبرى به معناى اهانت است. مقصود از اين كلمه اهانت به پيغمبر اكرم بوده، اين احوال در سوره بقره ضمن آيه ١٠٤ تفصيلا ذكر شد) اين سخنان را يهوديان مى‌گويند، در حالى كه زبان خود را از حق به باطل ميل داده، به دين اسلام طعن مى‌زنند. اگر يهوديان بگويند: يا رسول اللَّه! سخنان تو را شنيده اطاعت كرديم، سخنان ما را بشنو و به ما مهلت بده (يعنى بجاى كلمه راعنا كلمه انظرنا بگويند) هر آينه اين سخن بهتر و محكمتر بود ولى خداوند تعالى به سبب كفرشان لعنتشان كند، از يهوديان ايمان نمى‌آورند، مگر اشخاص كمى.
٤٧- اى اهل كتاب (توراة) به قرآنى كه نازل كرده‌ايم، ايمان بياوريد قرآن كتابى را كه نزد شما هست (توراة) تصديق مى‌كند، ايمان بياوريد قبل از آن روزى كه (قيامت) در آن روز بعضى صورتها (صورت گناهكاران) تغيير مى‌كند، صورتهاشان را به سمت عقب مى‌گردانيم، بعضى را اين طور عذاب مى‌كنيم يا به بعض ديگر لعنت كرده، از رحمت خود آنها را كنار ساخته، هميشه گرفتار عذاب مى‌كنيم (يهود و نصارى نمى‌دانند از اين دو عذاب كدام يك به آنها خواهد رسيد. ولى نزد خداوند تعالى معلوم است كه هر كدام يك به آنها خواهد رسيد) هم چنان كه به يهوديانى كه احترام شنبه را نگه نداشته، لعنت كرديم و به عذاب هميشگى گرفتار نموديم، و حكم و امر خداوند تعالى البته واقع خواهد شد.
٤٨- در حقيقت خداوند تعالى شخصى را كه براى او شريك قرار دهد، نمى‌بخشد، اما غير از شرك گناهان ديگر را از اشخاصى كه خود بخواهد مى‌بخشد (خداوند تعالى نمى‌خواهد مگر شخص توبه كار را) هر كس براى خداوند تعالى شريك قائل شود، حقيقتا مرتكب گناهى بزرگ شده و آن گناه بخشودنى نيست.
[توضيح: آيه زير درباره يهوديانى كه خود را تعريف كرده، مى‌گفتند: ما دوستان خداوند تعالى هستيم و به ما عذاب نخواهد كرد، نازل شده است فرمايد:] ٤٩- (يا محمد) آيا آن يهوديان را مى‌بينى كه خود را تعريف كرده، نفس خود را پاكيزه قرار مى‌دهند؟ تعريف خود شخص براى خودش فايده نمى‌بخشد بلكه خداوند تعالى هر كه را خواهد تعريف مى‌كند و آن در صورتى است كه شخص لايق تعريف باشد، تعريف خداوند تعالى به انسان فايده مى‌دهد آنها را كه (بى جهت) خود را تعريف كنند، خداوند تعالى عذاب مى‌كند. در اين عذاب كردن به قدر خياطه (چيزى كه مانند نخ وسط هسته خرما است) ظلم نمى‌شود، زيرا جزاى عمل هر شخصى به او خواهد رسيد.
٥٠- يا محمد! به اين يهوديان بنگر كه به خداوند تعالى افترا بسته، مى‌گويند: مائيم دوستان خداوند تعالى و به ما عذاب نخواهد كرد همين سخن نشانه كفر آشكار مى‌باشد.
[توضيح: حى بن اخطب و كعب بن الاشرف از رؤساى اطراف مدينه به اجتماعى از يهود به مكه نزد مشركين رفتند، تا با آنها هم قسم شده، اجتماعا به مدينه آمده، با رسول اكرم و صحابه او جنگ كنند، خود حضرت و اصحاب او را به قتل رسانده، اساس دين اسلام را به هم بزنند. اهل مكه گفتند: چون شما اهل كتابيد به محمد نزديكتر از ما هستيد، زيرا آنها هم مثل شما كتاب دارند. ما به شما خاطر جمع نمى‌شويم، مگر اين كه به بتهاى ما سجده كنيد. يهوديان به بتهاى آنها سجده كردند، اين آيه شريفه در اين باره نازل شد.] ٥١- يا محمد! آيا آن اشخاص را كه يك حصه از علم تورات به ايشان داده شده، نمى‌بينى؟ (ببين از آنها چه عمل تعجب آورى صادر مى‌شود) به بتها و شيطان ايمان آورده، به بتها سجده مى‌كنند (سجده به بتها از اهل كتاب خيلى عجيب مى‌باشد بعد از آن كه يهوديان به بت سجده كردند، ابو سفيان گفت: آيا دين ما بهتر است يا دين محمد؟ كعب بن الاشرف گفت محمد صلّى اللَّه عليه و آله چه مى‌گويد ابو سفيان گفت محمد به عبادت خداوند يگانه امر كرده از شريك قرار دادن به او نهى مى‌كند كعب گفت دين شما چگونه است؟
ابو سفيان گفت: ما خادمين حجاج بيت اللَّه و ميزبان آنجا بوده، به مقروضين كمك مى‌كنيم. كعب گفت: دين شما بهتر از دين محمد صلّى اللَّه عليه و آله است. اين مطلب را خداوند تعالى به پيغمبر خود خبر داده فرمايد) يهوديان به كفار اهل مكه مى‌گويند: اهل مكه از ايمان آورندگان به قرآن و خدا بيشتر در هدايت بوده، دين و آئينشان از آنها بهتر است.