در زمان جاهليت مرسوم بود، شريعت اسلام آن را تجويز كرد، بعضى از اهل تفسير مى‌گويند كه اين قسم ارث بردن اول در اسلام جارى بود بعد (به موجب آيه و اولى الارحام) منسوخ شد. متعاهدين هم قسم از مال يكديگر يك ششم حصه مى‌بردند، و كيفيت آن بدين قسم بود كه دو نفر به هم مى‌گفتند: خون من خون تو است، با كسى كه با من جنگ مى‌كند، بايد جنگ كنى و با آن كه صلح مى‌كنم بايد صلح كنى من از تو ارث ببرم و تو از من، بعد از بستن عهد و سوگند آن كه قبلا فوت مى‌شد، ديگرى از مال او يك ششم سهم مى‌برد) در حقيقت خداوند تعالى بر همه چيز شاهد و دانا است.
٣٤- مردان به جميع امور زنان قيم مى‌باشند (اطاعت كردن زنان از مردان واجب است) اين اطاعت كردن از اين جهت است كه خداوند تعالى مردان را به زنان تفضيل داده است و هم از اين جهت كه مردان از اموال خود به زنان انفاق كرده و كفيل مخارج آنها مى‌شوند، گاهى اتفاق مى‌افتد كه زن صاحب ثروت مى‌شود، مع هذا اكثرا مردان از مال خود خرج مى‌كنند. مرد محتاج به زن كم اتفاق مى‌افتد. البته بايد زنان صالحه باشند (اين كلام شريف نصيحت به زنان است) به شوهران خود اطاعت كرده، حق زنى را ادا كنند، حق شوهران خود را در غيبت او حفظ كرده، محافظت آنها را به وجه نيكو امر و مقرر فرموده است: زنانى كه علامت نافرمانى و عصيان از آنها ناشى شده و از عدم اطاعت آنها ترسيديد، در آن صورت آنها را موعظه كنيد، اگر به موعظه اطاعت نكردند، با آنها هم خوابگى و جماع را ترك كنيد اگر به اطاعت نيامدند آنها را بزنيد (به قسمتى كه از بدن آنها خون خارج نشده و قرمز و كبود نشود و استخوانش نشكند) اگر به شما اطاعت كردند چه بهتر، ديگر براى آنها بهانه جويى نكنيد، تا آنها را اذيت كنيد.
از خداوند تعالى بترسيد، بدون سبب آنها را اذيت نكنيد. در حقيقت خداوند تعالى از همه برتر بوده، قدرت او به شما از قدرت شما بر زنان افزون‌تر است. از بابت زنان از شما انتقام مى‌كشد.
[توضيح: آيه شريفه زير درباره اصلاح بين زن و شوهر نازل شده، اگر زن عاصى شده به اطاعت شوهر نيايد و بين آنها نزاع واقع شد، بايد به قدر امكان ميان آنها اصلاح كرد، تا از طلاق خوددارى شود. همين كه اصلاح ممكن نشد، در آن صورت دادن طلاق جايز است، چنانچه فرمايد.] ٣٥- اگر زن به اطاعت شوهر نيامد و بين آنها عداوت باقى ماند و از نزاع كردن آنها خوف داشتيد در آن صورت بناى اصلاح را بگذاريد. شخص دانا و زيرك از اقرباى مرد و زن بفرستيد، تا در بين آنها به عدالت حكم كنند (اين دو نفر وضعيت را بسنجند اگر جدايى را مصلحت ديدند طلاق بدهند اگر جدايى را مصلحت نديدند به اتفاق به بقاى زن و شوهرى حكم بدهند ولى سعى بيشترشان اصلاح كردن باشد) اگر نيت آن دو حاكم درست بود، قلبا نصيحت كند و اراده‌شان اصلاح باشد، خداوند تعالى هم بنا به سعى و نيات آنها بين زن و شوهر محبت انداخته و ميان آنها سازگارى مى‌دهد. در حقيقت خداوند تعالى به كيفيت آشتى اشخاص كه اختلاف مى‌كنند، عالم و خبردار مى‌باشد (دلالت آيه بر اين است كه حكم اين دو حاكم در حق زن و شوهر به طلاق و يا اتفاق بدون قيد نافذ است).
٣٦- و خداوند تعالى را عبادت كنيد و چيزى به او شريك قرار ندهيد، به پدر و مادر و همچنين به اقربا و به يتيمان و فقرا احسان كنيد و به فقرايى كه نزديك شما بوده (ديوار به ديوار همسايه باشند) و به همسايه‌اى دور و به رفقايى كه هميشه با شما در يك جا مصاحب باشند (خصوصا اگر اين سه طايفه فقير باشند بيشتر احسان كنيد) همچنين به مسافرينى كه در اثناى راه مخارجشان تمام شود و به غلام و كنيزكانى كه مالك آنها شده‌ايد (به اين اشخاص احسان و تواضع لازم است) در حقيقت خداوند تعالى اشخاص متكبر و فخر كننده را دوست نمى‌دارد، خصوصا آنهايى كه به اشخاص مذكور كبر و فخر كنند.
٣٧- آن كسانى كه بخل كرده، اموال خود را براى خداوند تعالى و ترقى دين و ملت و حفظ فقرا از گدايى و تعليم و تربيت مردم به اقتضاى زمان صرف نمى‌كنند، و غير از بخل خودشان مردم را به بخل كردن وادارند و علاوه از بخل نعمتهايى را كه خداوند تعالى از فضل و رحمت خود به آنها عطا فرموده، پنهان سازند. در صورتى كه نعم الهى را بايد هميشه آشكار ساخت، براى كفار عذاب خوار كننده و ذليل كننده، حاضر كرده‌ايم (آيه شريفه اشاره بر اين است كه اشخاص بخيل در حكم كافر و مشرك مى‌باشند و با آنها در عذاب شريك‌اند).