جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٩٦١ - فصل اول در بيان آنچه موجب خونبها مىشود
سرهاى پستان ايشان بهقول بعضى[١].
چهل و هفتم: كسى ذكر كسى را از بيخ يا از حشفه ببرد و اگرچه عنّين باشد. [١]
چهل و هشتم آنكه: شخصى خصيه كسى را ببرد.
چهل و نهم آنكه: كسى هردو طرف فرج زنى را ببرد، خواه صحيحه باشد آن زن و خواه علّتدار چون رتقا، و خواه بكر باشد و خواه غيربكر، و خواه كوچك و خواه بزرگ.
پنجاهم آنكه: كسى زنى را دخول كند [٢] چنانكه موضع بول و غايط يا مخرج بول و حيض او را بدراند و هردو راه را يكى كند، خواه شوهرش باشد و خواه اجنبى، و خواه بالغ باشد و خواه غيربالغ. امّا در بالغه هر گاه شوهر او باشد خونبها ساقط است.
پنجاه و يكم آنكه: كسى هردو نشستگاه كسى را ببرد كه به استخوان رسد.
پنجاه و دوم آنكه: كسى هردو پاى شخصى را ببرد تا مفصل ساق.
پنجاه و سوم آنكه: كسى انگشتان هردو دست شخصى را ببرد و كفها را بگذارد.
پنجاه و چهارم آنكه: كسى انگشتان هردو پاى كسى را ببرد و باقى را بگذارد.
پنجاه و پنجم آنكه: كسى هردو پايهاى كسى را تا زانو جدا كند.
پنجاه و ششم آنكه: كسى هردو زانوى كسى را ببرد تنها، امّا اگر با ساقين ببرد در هردو يك خونبها دادن لازم است.
پنجاه و هفتم آنكه: كسى استخوان كون آدمىرا بشكند و سبب آن شود كه هميشه غايط از او آيد.
______________________________
[١]
مشهور علماء در عنّين ثلث ديه گفتهاند. (يزدى)
[٢] و همچنين است اگر به غير دخول باشد. (يزدى)
[١] شيخ طوسى، مبسوط ٧: ١٤٨. ابن ادريس، سرائر ٣: ٣٩٤. علّامه حلّى، تحرير ٥: ٥٩٦ و ٥٩٧. شهيد اوّل و ثانى، لمعه: ٢٨١ و روضه ١٠: ٢٣٣.