جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٧٥١ - فصل دوم در بيان آنچه به ذبح نمودن تعلق دارد
ششم آنكه: چهار عضو آن حيوان را ببرند و آن مجراى خوراك و آب و حلقوم كه راه نفس او است و دو رگِ گردن، چه اگر يكى از اين چهار را نبرند حلال نمىشود.
وبعضى از مجتهدين گفتهاند كه بريدن حلقوم كافى است. [١][١]
هفتم آنكه: اعضاى آن حيوان را كه مىخواهند ذبح كنند به آهن چون كارد و شمشير و نيزه ببرند اگر ممكن باشد، و اگر ممكن نباشد به هرچه مقدور باشد چون آبگينه و سنگ سرتيزونى ببرند. و آيا اگر به ناخن و دندان ببرند حلال مىشود يا نه؟
مجتهدين را در اين مسئله خلاف است. [٢] بعضى برآنند كه به دندان و ناخنى كه متّصل به بدن و انگشتان باشد جايز است، امّا اگر جدا باشد جايز نيست.
هشتم آنكه: در وقت كشتن بسم اللَّه گويند در آنچه بسم اللَّه گفتن شرط باشد.
نهم آنكه: در وقت كشتن حيوان را رو به قبله كنند اگر مقدور باشد به اين طريق كه سر و گردن و سينه او را به طرف قبله كنند. و بعضى از مجتهدين گفتهاند كه: محلّ ذبح را بهجانب قبله كردن كافى است. [٣][٢] پس اگر عمداً رو به قبله ذبح نكنند حرام است.
و اگر فراموش كنند يا در حالتى باشد كه مقدور نباشد رو به قبله كردن شرط نيست چنانچه مذكور شد. و بعضى از مجتهدين براين رفتهاند كه در صورتى كه آن حيوان را رو به قبله كردن ممكن نباشد آنكس كه ذبح مىكند خود رو به قبله كند. [٤]
______________________________
[١]
قول اوّل احوط است. (تويسركانى)
[٢] قول به عدم جواز و منع احوط است. (تويسركانى)
* اظهر حلّيت است. (يزدى)
[٣] قول اوّل احوط است. (تويسركانى)
[٤] اين قول احوط است. (تويسركانى)
[١] علّامه حلّى در مختلف ٨: ٣٥٣ به ابن جنيد نسبت داده است. و شهيد اوّل در دروس ٢: ٤١٢ به ظهور كلام شيخ طوسى در خلاف و تمايل فاضل در مختلف به اين قول نسبت داده است.[ خلاف ٦: ٤٧، مختلف ٨: ٣٥٤]
[٢] ابن قطّان، معالم الدين ٢: ٤٥٦. شهيد ثانى در مسالك ١١: ٤٧٧ به قائلى نسبت داده و آن را بعيد نمىداند.