جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٥١ - نشانه هاى حيض
خون حيض نيست، و اگر سنّ او از پنجاه سال بگذرد و آن زن از طايفه قريش يا طايفه نبط [١] نباشد خون او نيز خون حيض نخواهد بود. امّا اگر يكى از آن دو طايفه باشد [٢] تا شصت سال ممكن است كه خون حيض باشد.
و اگر دختر بكر را ازاله بكارت شود و خون از او آيد و معلوم نشود كه خون بكارت است يا غير آن پنبه به خود بردارد و به تطوّق[١] و عدم تطوّق معلوم نمايد.
و كيفيّت معرفت تطوّق و عدم تطوّق آن است كه: آن زن صاحب خون برپشت بخوابد نزديك ديوار يا مانند آن و پنبه را بهدست راست به اندرون فرج كند و اندكى صبر نمايد، بعد از آن پنبه را به آهستگى بيرون آورد و ملاحظه كند، اگر خون تمام روى پنبه را سرخ كرده باشد خون بكارت نخواهد بود، و اگر سرخى آن برگرد پنبه بهطريق طوق باشد خون بكارت است [٣].
و ميانه مجتهدين خلاف است در آنكه: زن آبستن خون حيض مىبيند يا نه؟ بعضى برآنند كه نمىبيند به جهت آنكه در وقت آبستن خون حيض دو قسم مىشود قسمى به پستانها مىرود شير مىشود و قسمى ديگر از راه ناف به شكم طفل مىرود و خوراك او مىشود، پس چيزى زياده نمىماند كه بيرون آيد. و بعضى [٤] برآنند كه هر گاه مزاج زن گرم باشد و غذاهائى كه مولد خون باشد بسيار تناول نمايد مىتواند بود كه آنچه از شير و غذاى طفل زياده باشد به حيض بيرون آيد.
______________________________
[١]-
محلّ تأمّل است، پس احتياط ترك نشود. (صدر)
[٢] در نبطيّة اشكال است. (يزدى)
[٣] فرق نيست در اين حكم ميان اينكه در حال زوال بكارت حايض باشد يا نه، و نه ميان اينكه پيش از اين حيض ديده باشد يا نه، و نه ميان اينكه شكّ از ابتداء باشد يا در اثنا عارض شود. (نخجوانى)
[٤] اين قول اصحّ است. (خراسانى)
* اين قول در نهايت قوّت است. (كوهكمرهاى)
* قول اين بعض اقوى است. (مازندرانى، يزدى)
[١] دايرهاى شكل، حلقهاى.