جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٩٢٩ - فصل دوم در آنچه تعلق به حدود دارد
هفتم آنكه: اگر برشخصى رجم و جلد واجب شود اوّل او را تازيانه بزنند آنگاه رجم كنند.
هشتم آنكه: در سنگسار كردن زن را تا سينه و مرد را تا كمر در زمين پنهان كنند، و بعضى از مجتهدين اين را سنّت [١] مىدانند[١]. و اگر بعد از آنكه ايشان را در زمين پنهان كرده باشند بگريزند پس اگر ثبوت آن به گواه شده ايشان را برگردانند، و اگر به اقرار آن ثابت شده اگر سنگ براو خورده برگردانيدن او لازم [٢] نيست.
نهم آنكه: زانى را برهنه كرده سنگسار كنند برقول بعضى، و بعضى گفتهاند بهطريقى كه در حالت زنا كردن بوده بزنند.
دهم: پوشيدن عورتين مرد واجب است، و زن را با رخت بزنند.
يازدهم: سخت [٣] زدن تازيانه، و بعضى ميانه گفتهاند.
دوازدهم: اجتناب كردن از زدن تازيانه بر سر و رو و فرج ايشان.
امّا پنج امر حرام:
اوّل: اهمال كردن در دفن كسى كه او را سنگسار كرده باشند.
دوم: اقامت حَدِّ غيرقتل برزنى كه بيمار باشد [٤] و اميد نيك شدن او باشد يا زنى كه نفاس يا استحاضه داشته باشند، چه اين هردو بيمارند تا آنكه بهتر شوند، و اگر مصلحتى تقاضا كند كه اقامت حدّ بايد نمود حَدِّ ضغث بايد زد چنانچه مذكور شد.
سوم: اقامت حدّ بر زنى كه حامله باشد تا آنكه بزايد و طفل او مستغنى از او شود اگر كسى نباشد كه محافظت او كند و شير دهد.
چهارم: اقامت حدّ در حرم كعبه كسى را كه ملتجى به حرم كعبه شده باشد.
______________________________
[١]-
قول به وجوب احوط است. (تويسركانى)
[٢] بلكه جايز نيست، و اگر سنگ بر او نخورده نيز احوط عدم ردّ است. (يزدى)
[٣] على الاحوط. (تويسركانى)
[٤] و همچنين مرد بيمار. (يزدى)
[١] شهيد ثانى، مسالك ١٤: ٣٨٣ و ٣٨٤.