جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٧٧٠ - مطلب اول در بيان طعام خوردن و اقسام آن
آمده كه سبب شفاى مرضها مىشود، و محتاجى را زايل مىسازد، و فرزند زياد مىگرداند، و مرض ذاتالجنب را برطرف مىكند[١].
سى و يكم: ضيافت كردن مهمان، و اگر نخواهند آب خوردن جهت ايشان آوردن، و اگر نخواهند آب وضو براى ايشان حاضر ساختن.
سى و دوم: اعزاز و احترام نمودن مهمان را.
سى و سوم: مهمان بسيار به خانه آوردن و طعام دادن، چه در حديث آمده كه:
بسيارى دست در طعام موجب بركت طعام است[٢].
سى و چهارم: آنچه در خانه حاضر باشد جهت مهمان آوردن.
سى و پنجم: تكلّف نكردن جهت مهمان اگر خود آمده باشد، و تكلّف كردن اگر او را طلبيده باشد.
سى و ششم: بسيار طعام پختن اگر مقدور او باشد، و كم پختن اگر مقدورش نباشد.
سى و هفتم: دو روز مهمان را تواضع نمودن و آنچه خواهد جهت او حاضر نمودن، چه روز سوم مهمان چون اهل خانه اينكس مىشود.
سى و هشتم: صاحب طعام خود با مهمان خوردن.
سى و نهم: اجابت كردن دعوت مسلمان به طعام خوردن و اگرچه به مسافت پنج ميل باشد، امّا اگر كافر بطلبد اجابت او لازم نيست.
چهلم: به اشتهاى عيال خود طعام خوردن، چه در حديث وارد شده كه: مؤمن بهاشتهاى عيال خود طعام مىخورد، و كافر به اشتهاى خود[٣].
چهل و يكم آنكه: بعد از حاضر شدن نان بردستارخوان (سفره) انتظار چيزى ديگر نكشد و شروع در خوردن كند.
چهل و دوم: كوچك پختن نان، چه در حديث آمده كه: با هر نانى بركتى هست[٤].
[١] كافى ٦: ٢٩٩، حديث ١ و ٤ و ٧ و ٩. وسائل ٢٤: ٣٧٨، حديث ٣ و ٤ و ٥ و ٦.
[٢] كافى ٦: ٢٨٤، حديث ٤. وسائل ٢٤: ٣١٦، حديث ١ و ....
[٣] كافى ٤: ١٢، حديث ٦. وسائل ٢١: ٥٤٢، حديث ٣.
[٤] كافى ٦: ٣٠٣، حديث ٨. وسائل ٢٤: ٣٩٤، حديث ١.