جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٧٦٢ - فصل چهارم در بيان آنچه از حيوانات و غير آنها حرام است و مكروه
بيست و سوم: زهرهاى كشنده، و امّا چيزى كه بسيار آن كشنده باشد و كم آن كشنده نباشد بسيار خوردن آن حرام است، چون ترياك و سقمُونيا و تخم حنظل و مانند آنها.
بيست و چهارم: بنگ خوردن حرام است.
و هرگاه كسى را احتياج به اين چيزهاى حرام بهم رسد مثل آنكه در صحرايى واقع شود و چيزى نباشد كه بخورد سواى آن چيزهاى حرام و ترسد كه اگر نخورد ضعيف شود و پياده نتواند رفت و از همراهى بازماند و ترسد كه او را بكشند يا مال او را ببرند، در اين صورت جايز است كه آنقدر بخورد كه سدّ رمق او شود و زياده جايز نيست، بهشرطى كه آن شخص به جنگ امام عادل نرود و راهزن مسلمانان نباشد، چه اگر چنين شخصى باشد خوردن چيزهاى حرام در حال اضطرار او را حرام است.
و اگر شخصى در صحرائى باشد و چيزى نداشته باشد كه بخورد وترسد كه از گرسنگى بميرد و كسى طعامى داشته باشد كه به قيمت دهد و او را قدرت برقيمت دادن آن نباشد واجب است برآن كس كه طعام به او دهد، و اگر ندهد به قهر و غلبه از او مىتوان گرفت.
و اگر در صحرايى تشنه باشد و ترسد كه بميرد آن مقدار شراب مىتواند خورد كه نميرد. و اگر از تشنگى محتاج به خوردن بول باشد نيز مىتواند خوردن. وفرق نيست ميانه خوردن بول خود يا غير. و بعضى از مجتهدين برآنند كه بول خود را بخورد نه از ديگرى[١]. و خوردن ترياق فاروق حرام است [١] مگر با احتياج.
و امّا هشت قسم مكروه:
اوّل: گوشهاى دل و رگهاى حيوانى كه گوشت او را خورند.
______________________________
[١]
مطلقاً معلوم نيست، و گذشت كلام در آن. (صدر)
[١] شهيد اوّل در دروس ٣: ٢٥ به جعفى نسبت داده است.