جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٧٥٩ - فصل چهارم در بيان آنچه از حيوانات و غير آنها حرام است و مكروه
و مويزى كه در طعام كنند حلال است [١] برقول اصحّ.
و اگر شراب سركه شود حلال مىشود، خواه به علاج باشد- چون نمك انداختن- و خواه بىعلاج، و خواه آن چيزى كه به سبب آن شراب سركه مىشود و در آن مستهلك شود و خواه نشود. امّا اگر چيزى نجس در شراب اندازند يا كافرى دست به آن رساند آنگاه سركه شود پاك نمىشود. و اگر آن مقدار سركه در شراب ريزند كه آن را مستهلك گرداند يا آنقدر شراب باشد كه سركه را مستهلك سازد حلال نمىشود.
و بعضى از مجتهدين گفتهاند كه: هرگاه اندك شرابى در سركه ريزند استعمال آن جايز نيست [٢] تا آنكه آن شراب سركه شود. [٣][١]
دوم: خونى كه از ذبح كردن حيوان آيد حرام است، خواه خون جهنده داشته باشد و خواه نداشته باشد چون خون كيك و غير آن. و در حلال بودن خون دل ميانه مجتهدين خلاف است.
سوم: بول [٤] از هرحيوانى كه باشد حرام است خواه گوشت او را خورند و خواه نخورند و خواه از اعيان نجسه باشد چون سگ و خوك و خواه از غيرآن چون شير و پلنگ، سواى بول شتر جهت شفا. و بعضى از مجتهدين بول حيوانى كه گوشت آن را خورند جايز مىدانند[٢]. و همچنين حراماست منىّ هرحيوانى و غيرآن از اعيان نجسه.
______________________________
[١]
اگر بجوشد يا علم به جوش آمدن او نباشد. (صدر)
[٢] عبارت خالى از اختلال نيست، مراد اين است كه قائل شدهاند به حلّيت بعد از سركه شدن و حالآنكه مشكلاست چون بهريختنشراب سركه نجس شده پيش از استحاله شراب. (يزدى)
[٣] احوط اجتناب است از چنين سركه. (تويسركانى)
[٤] فضله طيور مطلقاً و بول طير غير خفّاش اقوى طهارت است و احوط اجتناب است سيّمادر صلات و نحو آن و امّا بول خفّاش اقوى اجتناب است و خفاش در عرف عجم شب پره و شب كور را مىگويند. (نخجوانى)
[١] شيخ طوسى، نهايه ٣: ١١٣. علّامه حلّى، مختلف ٨: ٣٤٧ و ٣٤٨.
[٢] سيّدمرتضى، انتصار: ٤٢٤. ابن ادريس، سرائر ٣: ١٢٥. محقّق، مختصر نافع: ٢٤٦.