جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٧٥٨ - فصل چهارم در بيان آنچه از حيوانات و غير آنها حرام است و مكروه
يازدهم: حُبارى.
دوازدهم: صرد.
سيزدهم: صوام، و آن مرغى است دراز گردن گرد آلود رنگ كه بر درخت خرما مىباشد.
چهاردهم: شِقراق، و وجه كراهيت او آنچه در حديث آمده آن است كه: او مار را مىكشد[١].
فصل چهارم در بيان آنچه از حيوانات و غير آنها حرام است و مكروه
و آن بر سى و دو قسم است: بيست و چهار قسم حرام، و هشت قسم مكروه.
امّا بيست و چهار قسم حرام:
اوّل: هرچيز روانى كه مست كند، چون شراب كه از شيره انگور مىكنند و بتعى كه از عسل و نقيعى كه از مويز مىگيرند، و مَزْرى كه از ذرّت مىسازند و فضيخى كه از خرما، وِجعَه كه از جو مىگيرند و غيراينها از هر چه مست كننده باشد خواه كم باشد و خواه بسيار. و فقّاعى كه از مويز و جو مىگيرند حكم شراب دارد به اجماع مجتهدين.
و امّا هرچيزى كه از او بوى شراب آيد- چون ربّ سيب و ربّ به و اتْرج و آنچه بدينها ماند- حلال است.
و در حكم شراب است شيره انگورى كه بجوشد و دو حصّه آن ناقص نشود، امّا اگر دو حصّه آن ناقص شود و اگر چه به غير آتش باشد حلال است. و اگر شيره مويز [١] را آفتاب بجوشاند آيا حلال است يا نه؟ ميانه مجتهدين خلاف است، اصحّ آن است كه حلال است [٢] زيرا كه آفتاب زياده از دو حصّه آن را ناقص كرده. و همچنين كشمش
______________________________
[١]-
احوط الحاق عصير مويز و خرما است به عصير انگور. (تويسركانى)
[٢] البتّه اجتناب نمايند. (صدر)
[١] نيافتيم.