جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٧٥٤ - فصل سوم در بيان حلال و حرام و مكروه بودن حيوانات
دوم: گاو اهلى و وحشى.
سوم: گوسفند و قوچ و بز كوهى و آهو.
چهارم: گورخر.
پنجم: پرندهاى كه دفيف او بيش از صفيف باشد- يعنى برهم زدن بال او بيشتر از پهن داشتن آن باشد- يا آنكه چينهدان، يا سنگدان داشته باشد، يا آنكه در عقب پاى او چيزى مانند خارى باشد. پس كبوتر و قمرى و كبك و دُرّاج و تيهو[١] و گنجشك و آنچه بدينها ماند حلال است.
ششم: ماهى [١] كه فلسدار باشد، پس كَنْعَتْ ورُبَيْثا وارْبَيان وطِمْر وطِمْرانى از اقسام ماهى حلال است، چه ايشان فلس دارند.
و امّا آن بيست قسم حرام:
اوّل: سگ برّى و بحرى.
دوم: خوك برّى و بحرى.
سوم: گربه اهلى و وحشى.
چهارم: همه درندهها، چون شير و گرگ و پلنگ و پارس و كفتار و روباه و خرگوش و شغال و آنچه بدينها ماند.
پنجم: موش اهلى و صحرائى و سوسمار. [٢]
ششم: خز و سنجاب و سمور و فنك[٢].
) هفتم: حشرات چون مار و عقرب و خنفسا و مگس و كيك و پشه و شپش و غيرآنها.
هشتم: حيوانى كه عادت به خوردن فضله آدمى كرده باشد، چه او حرام است تا
______________________________
[١]-
ملخ نيز حلال است. (يزدى)
[٢] اقوى حرمت موش و سوسمار است مطلقاً. (تويسركانى)
[١] پرندهاى از دسته كبكها كه كمى از كبكهاى معمولى كوچكتر است.
[٢] گونهاى روباه كوچك اندام كه به نام روباه خالدار نيز موسوم است.