جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٧٤ - و اما آن نه امر كه مكروه است
بيست و پنجم: آنكه قبر را بهمقدار چهار انگشت تا يك وجب بلند سازند.
بيست و ششمآنكه: بر روى قبر ريگ بريزند و اگر ريگ سُرخ باشد ثواب آن بيشتر است.
بيست و هفتمآنكه: نشانهاى بر سر قبر ميّت نصب نمايند.
بيست و هشتمآنكه: آب بر روى قبر بريزند به اين طريق كه از سر گرفته بهجانب پا آيند و از جانب سر باز گردند و آنچه از آب بماند در وسط ريزند و بايد كه ريختن آب از اوّل تا آخر منقطع نشود.
بيست و نهمآنكه: شخصى كه آب مىريزد رو به قبله باشد.
سىامآنكه: بعد از آب ريختن حاضران كف دست برقبر گذارند به حيثيتى كه نشان انگشتان برقبر بماند.
سى و يكمآنكه: در وقت دست برقبر نهادن رو به قبله كنند.
سى و دومآنكه: در آن وقت سوره «إِنَّآ أَنزَلْنهُ فِى لَيْلَةِ ا لْقَدْرِ» هفت نوبت بخوانند و بعد از آن، اين دعا را يك نوبت بخوانند: «اللَّهُمَّ جافِ الْارْضَ عَنْ جَنْبَيْهِ وَاصْعِدْ الَيْكَ رُوْحَهُ، وَلَقِّه مِنْك رِضْوانَكَ، وَاسْكِنْ قَبْرَهُ مِنْ رَحْمَتِكَ ما تُغْنيْهِ مِنْ رَحْمَةِ غَيْرِكَ». و اگر ميّت زن باشد به جاى ضمير مذكّر ضمير مؤنّث بياورد.
سى و سومآنكه: ولىّ ميّت يا شخصى به رخصت او بعد از رفتن حاضران به آواز بلند تلقين ميّت كند به طريق تلقين در قبر.
و امّا آن نُه امر كه مكروه است:
اول: رفتن عورات [١][١] با جنازه ميّت.
دوم: دو ميّت بر يك جنازه [٢][٢] برداشتن.
سوم: دو ميّت در يك قبر دفن كردن.
چهارم: زمين قبر را به تخته يا غير آن فرش كردن.
[١] زنها.
[٢] يك تابوت.