جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٦٦٤ - تتمه عادت مجتهدين اماميه اين است كه در كتاب نكاح خصايص حضرت رسالت پناه
لشكر در جنگ بگيرند، چون كنيز خوش شكل و چارواى نيكو و جامه خوب و غيرآن چنانچه در بحث جهاد مذكور شد.
نوزدهم: حلال بودن روزه وصال داشتن، و آنچنان است كه كسى يك روز و يك شب تا سحر روزه دارد و قصد روزه روز ديگر كند، چه اين روزه برغير آن حضرت حرام است.
بيستم: حلال بودن گرفتن نان و آب از دست گرسنگان و تشنگان، چه غير آن حضرت را حرام است.
بيست و يكم: حلال بودن مخصوص ساختن زمينها جهت چريدن چارواهاى آنحضرت، چه غير او را حرام است.
بيست و دوم: حلال بودن غنيمت برآن حضرت و برامّت او، چه پيغمبران ديگر را حلال نبوده بلكه آنها را جمع كرده به آتش مىسوختهاند.
بيست و سوم: جايز بودن سجده كردن برزمين و تيّمم كردن به خاك، چه پيغمبران سابق را سجده كردن برغيرخاك[١] و عبادت كردن به غير از وضوء و غسل جايز نبوده.
بيست و چهارم: برانگيخته شدن آن حضرت برتمام عالميان. [١]
بيست و پنجم: باقى بودن معجزه او- يعنى قرآن- تا قيام قيامت.
بيست و ششم: گردانيدن آن حضرت را خاتم پيغمبران.
بيست و هفتم: نصرت كردن آن حضرت به ترسيدن دشمنان او در جنگ از يك ماهه راه.
بيست و هشتم: نگاهداشتن امّت او را از مسخ شدن و فرورفتن به زمين.
بيست و نهم: مخصوص بودن آن حضرت روز قيامت به شفاعت عامّ.
سيم: مخصوص بودن آن حضرت به ديدن از پشت چنانچه از پيش مىديده، به
______________________________
[١]
خواصّ از قبيل اين مذكورات بسيار بلكه بيشمار است. (نخجوانى، يزدى)
[١] در بعضى نسخهها: پيغمبران سابق را بر خاك سجده كردن و ....