جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٦٠٠ - قسم اول راهها
ديگراحداث كند. [١] ودر بعضى احاديث جهت حريم قنات نيزهمينمقدار وارد شده[١].
هشتم حريم راه: و آن در زمين موات هفت ذرع [٢] است.
و اين حريمها در زمين موات است و حريم در زمين معموره نيست.
فصل يازدهم در مشتركات
بدانكه منافع مشتركه برپنج قسم است:
قسم اوّل راهها:
و فايده اين آن است كه در رفتن و نشستن در آن ضرر بهجماعتى كه از آن راه مىروند نرساند، و اگر جهت خريد و فروش در راه بنشيند پس اگر راه وسيع باشد كه به متردّدين ضرر نرساند جايز است، امّا با ضرر جايز نيست.
و اگر خود از آنجا برخيزد و متاع خود آنجا بگذارد ديگرى نمىتواند آنجا نشست، امّا اگر متاع خود را نيز بردارد و قصد داشته باشد كه باز به همان مكان عود نمايد، ميانه مجتهدين درآن خلاف است. اقرب آن است كه حقّ او از آن مكان باطل شد به برخاستن او از آن مكان.
و بناى دكّه در راه كردن جايز نيست، و اگر در راه به چيزى چون بوريا سايه كند بهشرطى كه ضرر به متردّدين نرساند جايز است.
و اگر دو كس به يك دفعه در مكانى خواهند كه بنشينند، اقرب آن است كه قرعه
______________________________
[١]
و اگر درازيد از مقدارين نيز ضرر داشته باشد به آن چشمه يا قنات باز جايز نيست.
(دهكردى، نخجوانى، يزدى)
[٢] ذراع صحيح است نه ذرع، مگر آنكه مراد از ذرع در امثال مقام ذراع بوده باشد و ذراع عبارتست از ابتداى مرفق تا سر انگشتان. (تويسركانى)
[١] كافى ٥: ٢٩٦، حديث ٨. وسائل ٢٥: ٤٢٦، حديث ٥.