اوّل آنكه: او را تلقين كلمه اسلام و اقرار به امامت ائمّه اثنا عشر : نمايد، به اين طريق [١] كه: «يا عَبْدَاللَّهِ اذْكُر العَهْدَ الَّذيْ فارَقْتَنا عَلَيْهِ مِنْ دارِالدُّنْيا الى‌ دارِالْآخِرَةِ شَهادَةَ انْ لا الهَ الَّا اللَّه وَحْدَهُ لا شَريْكَ لَهُ وَانَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُوْلُهُ ارْسَلَهُ بِالْهُدى وَديْنِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الديْنِ كُلِّه‌ وَلَوكَرِهَ الْمُشْرِكُونَ وَانَّ خَليْفَتَهُ مِنْ بَعْدِه‌ اميْرُالْمُؤْمِنيْنَ وَسَيِّدُ الْوَصِييْنَ عَلِيُّ بْنُ ابيْ طالِبٍ ثُمَّ وَلَدُهُ الْحَسَنُ ثُمَّ الْحُسَيْنُ ثُمَّ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ ثُمَّ مُحَمَّدٌ الْباقِرِ ثُمَّ جَعْفَرٌ الصَّادِقُ ثُمَّ مُوْسَى الْكاظِمُ ثُمَّ عَلِيٌّ الرِّضا ثُمَّ مُحَمَّدٌ التَّقِيُّ ثُمَّ عَلِيٌّ النَّقِيُّ ثُمَّ الحسنُ الْعَسْكَرِيُّ ثُمَّ الْخَلَف الْمُنْتَظَر مُحَمَّدٌ الْمَهْدِيُّ- صَلَواتُ اللَّهِ وَسَلامُهُ عَلَيْهِمْ اجْمَعيْنَ- عَلى‌ هذا حَييتَ وَعَلى‌ هذا مِتَّ وَعَلى‌ هذا تُبْعَثُ ان شآءَ اللَّهُ تَعالى‌.

و اگر ميّت زن باشد به‌جاى «يا عَبْدَاللَّهِ اذْكُرِ الْعَهْدَ» «يا امَةَاللَّهِ اذكُرِي الْعَهْدَ» بگويد.

دوم‌آنكه: سوره والصافّات و يس نزد او بخوانند.

سوم‌آنكه: اگر جان به دشوارى دهد او را نقل نمايند به‌جايى كه هميشه در آنجا نماز مى‌كرده تا جان به آسانى سپارد.

چهارم‌آنكه: چون اجابت امر حقّ نمايد چشم و دهان او را بهم آورند [٢].

پنجم‌آنكه: او را تحت‌الحنك بندند تا دهانش باز نشود.

ششم‌آنكه: او را به چادر شبى يا پرده بپوشانند.

هفتم‌آنكه: هردو دست او را به پهلوى او بكشند.

هشتم‌آنكه: بعد از والصافّات و يس آنچه ميسّر شود از قرآن نزد او بخوانند [٣].

______________________________
[١]- چون كه مقصود از تلقين تذكار كلمه اسلام و اقرار به توحيد و رسالت خاتم النبييّن و امامت‌ائمّه اثنا عشر- صلوات اللَّه وتسليماته عليهم اجمعين- است، پس بهتر، بلكه احوط اين است كه بعد از تلقين نمودن به لغت عربيّه بر وجهى كه در متن ذكر شده، به زبان خود محتضر نيز تلقين نمايند. (كوهكمره‌اى)

[٢] در استحباب بهم آوردن دهان تأمّل است، بهتر اتيان است به آن رجاءً، و همچنين است حال در كشاندن دو دست او به پهلويش. (خراسانى)

[٣] قصد رجاء نه استحباب. (خراسانى)