جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٥٩٩ - فصل دهم در احياى موات
مخصوص ساخته بودند براى چريدن چارواهاى زكات و صدقات و جزيه. و همچنين است حكم زمينهايى كه آن حضرت ٦ مقاطعه كرده باشند با جماعتى، چنانچه وادى عقيق را با بلال بن الحارث به چيزى قطع كرده بودند و كسى از صحابه در آن تصرّف نكرده بود [تا زمان خلافت عمر كه او بلال را از آن منع كرد][١].
هفتم آنكه: حريم عمارت نباشد، چه هرچيزى در مباح حريمى دارد، و آن برچند قسم است:
قسم اوّل حريم خانه: و آن مقدار خاك ريز و برفانداز آن است، و جايى كه آب باران از ناودان برآن ريزد، و ممرّ داخل شدن به آن خانه باشد.
دوم حريم ديوار: و آن بهمقدار ريختن خاك آن است هر گاه خراب شود.
سوم حريم شهر: و آن حوالى آن شهر است جهت جمع شدن اهل آن شهر، و اسب دوانيدن، و خاكريزى كردن، و محلّ خريدن چهارپايان اهل آن شهر.
چهارم حريم نهر: و آن بهمقدار ريختن خاك آن است و راه رفتن بردوجانب آن.
پنجم حريم چاهى كه شتران را آب مىدهند: و آن چهل ذرع است، پس اگر كسى خواهد كه جهت آب دادن شتران خود چاهى بكند در آن چهل ذرع نمىتواند كند. و در بعضى روايات وارد شده كه حضرت رسالت پناه ٦ فرموده كه: «حريم چاه در جاهليّت پنجاه ذرع بوده و در اسلام بيست و پنج ذرع است»[٢].
ششم حريم چاهى كه به شتر آب مىكشند جهت زراعت كردن به آن آب: و آن شصت ذرع است.
هفتم حريم چشمه: و آن در زمين نرم هزار ذرع است، و در زمين سخت پانصد ذرع است، پس ديگرى را نمىرسد كه در اين مقدار از زمين حوالى آن چشمه چشمه
[١] در بعضى از نسخهها نيست.
[٢] مستدرك ١٧: ١١٧، حديث ٣. علّامه در مختلف ٦: ٢٠٦ اين روايت را از ابن جنيد نقل كرده است.