جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٥٧٨ - موقف سوم در چيزهايى كه قابل نيابت هست
دوازدهم: لِعان كردن با زن خود، بهطريقى كه مذكور خواهد شد.
سيزدهم: رضاع [١] چه هر گاه زنى را جهت شير دادن گرفته باشند نايب نمى تواند گرفت. [٢]
چهاردهم: انقضاى عدّت[١].
پانزدهم: قسامه.
شانزدهم: جنايت.
هفدهم: التقاط و احتطاب و احتشاش [٣] يعنى برچيدن و هيمه گرد كردن و علف درويدن.
هجدهم: اقامت شهادت، مگر بروجه شهادت برشهادت، چه در اين صورت حاكم [٤] جهت او نايب مىتواند گرفت.
موقف سوم در چيزهايى كه قابل نيابت هست
و آنها سى و هشت چيزند:
اوّل: اخراج زكاة و خمس و قسمت تصدّقات. دوم: خريدن و فروختن [٥] مگر به نيابت [٦] كسىكه احرام بسته باشد. سوم: قبض كردن قيمت متاع. چهارم: گرو كردن و قبض گرو. پنجم: مصالحه. ششم: حواله. هفتم: ضامن شدن. هشتم: شريك شدن.
______________________________
[١]
با اعتبارمباشرت واختصاص بهرضاع ندارد، در هر جا اعتبار مباشرت شود چنيناست.
(يزدى)
[٢] محتاج به تأمّل و تفصيل است. (صدر)
[٣] عدم قبول نيابت در التقاط و احتطاب و احتشاش محلّ تأمّل است. (تويسركانى)
* اقوى جواز نيابت است در مذكورات. (دهكردى، يزدى)
* معلوم نيست. (صدر)
[٤] اعتبار حاكم وجه ندارد و أيضاً شهادت فرع از باب نيابت نيست. (دهكردى، يزدى)
[٥] احوط منع است. (تويسركانى، صدر)
[٦] كه خريدن صيدى كه همراه او باشد جايز نيست، و امّا اگر همراه او نباشد صحيح است اگروكالت سابق بر احرام او باشد. (دهكردى، يزدى)
[١] يعنى كسى به نيابت عدّه نگهدارد.