جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٥٤٤ - فصل سوم در احكام اجاره كردن
يازدهم: كسىكه ختنه مىكند اگر قطع حشفه كند يا بىاذن ولىّ طفل او را ختنه نمايد و سرايت كند به جنايت طفل ضامن است.
دوازدهم: اگر كسى را به جهت كندن دندانى كه درد كند اجاره كنند و او دندان صحيح را بكند ضامن است.
سيزدهم: خيّاط آنچه را ضايع كند از جامه ضامن است.
چهاردهم: طبّاخ آنچه را ضايع كند ضامن است.
پانزدهم: جولاه[١] آنچه را ضايع كند ضامن است.
شانزدهم: خبّاز اگر نان را بسوزاند ضامن است.
هفدهم: چوپانِ گوسفند اگر خواب كند و غافل شود و تقصير كند در حفظ گوسفندان، آنچه ضايع شود از گوسفندان ضامن است.
هجدهم: حمّامى اگر چيزى به او سپارند و او در حفظ آن تقصير كند و تلف شود ضامن است.
و اگر ميانه موجر و مستأجر نزاع واقع شود در اصل اجاره قول قولِ منكر اجاره است با قسم. و در ردّ كردن آن قول قول مالك است با قسم. و در هلاك شدن متاع قول قول مستأجر است با قسم. و در كيفيّت اذن در فعل قول قول مالك است. و در قدر اجرت قول قول مستأجر است. و در مدّت اجاره قول قول موجر است. و در تعدّى قول قول مستأجر است.
[١] جولاه- بر وزن روباه- بافنده را گويند.