جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٥٢١ - قوم سوم سفيهان،
گاه او نيز ناياب باشد حاكم شرع ولىّ است، يا امينى كه حاكم او را نصب نمايد. [١]
قوم سوم: سفيهان،
چه ايشان نيز از مال خود ممنوعند تا آنكه سفاهت ايشان برطرف شود، و اگر عقلى داشته باشند و برطرف شده باشد ولىّ ايشان جماعت مذكورهاند. و اگر سفيه بالغ شده باشد ولىّ ايشان حاكم شرع [٢] است. و هرگاه سفاهت ظاهر شود از مال خويش ممنوعند، خواه حاكم شرع ايشان را منع كرده باشد از مال ايشان و خواه نكرده باشد. امّا هر گاه سفاهت برطرف شود تا حاكم شرع حكم نكند [٣] منع ايشان برطرف نمىشود. [٤] و بعضى از سنّيان براين رفتهاند كه: هرگاه سفيه بيست و پنج ساله شود ديگر در مال خود تصرّف مىتواند كرد، اگرچه سفيه باشد[١].
و برسفيه هر گاه پيش از سفاهت [٥] حجّ واجب شود مىتواند كه حجّ واجب خود را بهفعل آورد، به شرط آنكه خرج راه حجّ را بهديگرى بسپارند. و حجّ سُنّت نيز مىتواند كرد هرگاه خرج سفر [٦] و حضر او برابر باشد.
و اگر خلاف كنند سوگند يا نذر [٧] خود را، كفّاره آن روزه گرفتن است.
______________________________
[١]
واگر حاكم شرع يا امين اونباشند عدول مؤمنين ولىّمىباشند، بلكه دور نيست ولايت
عدول مؤمنين با وجود حاكم شرع نيز. (تويسركانى)
[٢] احوط جمع است ميان حاكم شرع و جماعت مذكورين. (تويسركانى، صدر)
[٣] حاجت به حكم حاكم معلوم نيست. (دهكردى، يزدى)
[٤] على الاحوط. (تويسركانى، صدر)
[٥] فرق مابين پيش ازسفاهت وبعد ازآننيست، بلكهمطلقاً واجباستبرود. (دهكردى، يزدى)
* سفاهت مانع از تكليف شرعى نيست، پس فرق ما بين پيش از سفاهت و بعد از سفاهت نيست، بلكه مطلقاً واجب است برود. (نخجوانى)
[٦] و اگر خرج سفر زياد شود اظهر اين است كه ولىّ او را از احرام خارج مىكند به صوم. (نخجوانى)
[٧] هرگاه آن سوگند و نذر را در حال سفاهت كرده باشد و امّا هرگاه انعقاد آنها سابق بر سفاهت باشد بعيد نيست كه تخيير باقى باشد. (دهكردى، يزدى)
[١] نووى در مجموع ١٣: ٣٦٨ به ابو حنيفه نسبت داده است.