جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٤٥٥ - فصل دوم در احكام نذر كردن
مىشود مىبايد كه كفّاره بدهد[١]. و در بعضى احاديث اهلبيت : وارد شده كه:
هرگاه كسى نذر روزه كند و بعد از آن عاجز شود بهعوض هرروزى نيم من [١] تبريز گندم تصدّق نمايد[٢]. و مجتهدين اين حديث را حمل كردهاند برآنكه اين تصدّق [٢] سنّت است[٣].
و حكم عهد نمودن در جميع شرايط و احكام حكم نذر كردن دارد [٣] مگر در صيغه كه عوض «للَّهِ عَلَيَّ» در عهد «عاهَدْتُ اللَّهَ» بايد گفت.
______________________________
[١]-
ظاهر آنچه وارد شده است يك مدّ است. (نخجوانى)
* بلكه يك مدّ. (يزدى)
[٢] اولى و احوط عدم ترك است. (تويسركانى)
[٣] الحاق عهد به نذر در جميع شروط و احكام محلّ تأمّل است و مراعات احتياط در ... مستحسن است. (تويسركانى)
[١] شيخ طوسى، خلاف ٦: ١٨٧ مسأله ١٠٥، نهايه ٣: ٦٦.
[٢] كافى ٧: ٤٥٧، حديث ١٥. وسائل ٢٣: ٣١٢، حديث ١.
[٣] علّامه، مختلف ٨: ٢١٥. شهيد ثانى، مسالك ١٠: ٣٤ و جلد ١١: ٣٩٤. حرّ عاملى، وسائل ٢٣: ٣١٣، ذيل حديث ٢.