جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٣١٠ - فصل دوم در بيان باقى امور متعلقه به احرام
لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ تُبْدِئُ وَالْمَعادُ الَيْكَ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ تَسْتَغْنيْ وَنَفْتَقِرُ الَيْكَ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ مَرْهُوْبًا وَمَرْعُوْبًا الَيْكَ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ الهَ الْحَقِّ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ ذَاالْنَّعْمآءِ وَالْفَضْلِ الْحَسَنِالْجَميْلِ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ كَشَّافَ الْكُرُوْبِ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ عَبْدُكَ وَابْنُ عَبْدَيْكَ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ يا كَريْمُ لَبَّيْكَ».
سوم از سنّتهاى احرام آن است كه: كلّ تلبياتى كه مذكور شد اكثر اوقات بگويد، خصوصاً در هشت جا: اوّل: بعد از نماز، خواه واجب و خواه سنّت. دوم: هروقت شترى كه برآن سوار است از هرجا برخيزد. سوم: هر گاه در راه بربلندى مثل پُشته يا كوهى برايد. چهارم: هر گاه به سراشيبى درآيد. پنجم: هر گاه از خواب بيدار شود. ششم: در وقت سحر. هفتم: هر گاه سوار شود يا فروآيد. هشتم: هر گاه در راه به شخصى برخورد.
چهارم از سنّتهاى [١] احرام آنكه: چون خانهاى مكّه معظّمه را ببيند تلبيات را قطع [٢] كند. وبعضى ازمجتهدين [٣] برآنند كه در آن وقت، قطع تلبيات واجب است[١].
امّا آن دوازده امر كه در احرام مكروه است:
اوّل: حمّام رفتن [٤]
دوم: شستن جامه احرام [٥] هرچند چركين شود.
سوم: بو كردن ميوه [٦] مثل سيب و به و غير آن.
چهارم: تكلّم كردن به غير تلبيات و قرآن و ذكر خدا، و حاجت ضرورى.
______________________________
[١]-
بلكه احوط است. (صدر)
[٢] و احتياط به قطع ترك نشود. (خراسانى)
[٣] اين قول احوط است. (تويسركانى)
[٤] كيسه كشيدن نيز مكروه است، چه در حمّام و چه در غير حمّام. (كوهكمرهاى)
[٥] مگر آن كه نجس شود. (كوهكمرهاى)
[٦] احوط ترك است. (تويسركانى)
* بلكه احوط ترك بوئيدن است، هرچند خوردن آنها مانعى ندارد. (دهكردى، يزدى)
* احوط ترك است. (صدر)
[١] شيخ طوسى، خلاف ٢: ٢٩٣، مسأله ٧١.