جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٩٠ - فصل چهارم در ذكر آنچه روزهدار را به فعل درآوردن آن مكروه است
دوم: مباشرت با حلال خود كردن در شب اوّل ماه رمضان.
سوم: افطار كردن به شيرينى.
چهارم: تعجيل افطار قبل از نماز، اگر انتظار او كشند كه با او افطار كنند.
پنجم: سحور خوردن، و هرچند به طلوع فجر نزديكتر باشد ثواب بيشتر است.
ششم: خواندن ايندعانزد افطار: «اللَّهُمَلَكَصُمْنا وَعَلىرِزْقِكَ افْطَرْنا فَتَقَبَّلْهُ مِنَّا ذَهَبَ الظَّمآءُ وَابْتَلَّتِ الْعُرُوْقُ وَبَقِي الْاجْرُ، اللَّهُمَّ تَقَبَّلْهُ مِنَّا وَاعِنَّا عَلَيْهِ وَسَلِّمْنا فيْهِ وَتَسَلَّمْهُ مِنَّا».
هفتم: خواندن دعاهايى كه در روزها و شبهاى ماه رمضان مقرّر است.
هشتم: گزاردن هزار ركعت نماز بهطريقى كه در باب نماز مذكور شد[١].
نهم: خواندن سوره روم و عنكبوت در شب بيست و سوم.
دهم: غسل كردن در هرشبى كه طاق [١] است، مثل شب سيم و پانزدهم و بيست ويكم. امّا در شب بيست و سوم دو غسل سنّت است: يكى در اوّل شب و يكى در آخر شب، چنانكه در بحث طهارت مذكور شد.
يازدهم: آنكه در اين ماه تخفيف نمايد برغلام و كنيز خود در خدمت، يعنى خدمت دشوار ايشان را نفرمايد.
دوازدهم: وداع ماه رمضان در روز آخر ماه خواندن.
فصل چهارم در ذكر آنچه روزهدار را به فعل درآوردن آن مكروه است
و آن يازده امر است:
اوّل: شعر خواندن [٢] اگرچه مدح حضرات مقدّسات : [٣] باشد.
______________________________
[١]-
بلكه در هرشبى از شبهاى دهه آخر آن نيز سنّت است، هرچند طاق همنباشد.
(كوهكمرهاى)
[٢] ثابت نيست. (مازندرانى، نخجوانى)
[٣] كراهات خواندن شعر در مدح حضرات مقدّسات محلّ تأمّل است. (خراسانى)
[١] رجوع شود به صفحه ١٩٧.