جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٨٦ - فصل اول در بيان نيت روزه
چهارم: تعيين آنكه از ماه رمضان [١] است يا نذر يا كفّاره.
پنجم: تعيين [٢] آنكه ادا است يا [٣] قضا. و بعضى [٤] برآنند كه در روزه ماه رمضان نيّت ادا لازم نيست[١].
ششم: استدامت حكمى، يعنى دراثناىروز قصد فعلىنكندكه روزهرا باطلمىكند، مثل: خوردن و آشاميدن و جماع كردن و مانند آن، پس اگر شخصى در اثناى روزه قصد چنين فعلى [٥] كند گناهكار است اگرچه آن را بهفعل نياورد. و ميانه مجتهدين خلاف است كه آيا به مجرّد اين قصد روزه باطل مىشود يا نه و بر تقدير بطلان آيا همين قضا لازماست يا كفّاره نيز لازم مىشود و در اين نيز خلاف است. و اصحّ آن است كه [٦] قضا
______________________________
ندب
و هم قصد اداء و قضاء و غيرهما از اوصاف مأمور به معتبر است، در صورتى كه تعيين
مأمور به متوقّف باشد به قصد صفتى كه ممّيز باشد و معيّن مأمور به باشد. (دهكردى)
* نيت وجوب و استحباب لازم نيست، مگر آن كه تعيين موقوف به يكى از اين دو امر باشد. (كوهكمرهاى)
* نيت وجوب و استحباب در صورتى كه موقوف عليه تعيين نباشد واجب نيست و همچنين است ساير عبادات و همچنين است نيّت اداء و قضاء كه و اجب نيست مگر آنكه موقوف عليه تعيين باشد. (يزدى)
[١] در ماه رمضان قصد اين كه روزه رمضان است لازم نيست. (مازندرانى)
[٢] تعيين اين لازم نيست، اگرچه احوط است. (خراسانى)
[٣] وجوب نيّت اداء يا قضاء لزومى ندارد. (تويسركانى)
[٤] چنين است كه بعضى فرمودهاند. (كوهكمرهاى، مازندرانى)
[٥] حرمت قصد چنين فعلى مشكل است و احوط ترك است و همچنين وجوب قضا به مجرّداين قصد احوط است. (تويسركانى)
[٦] فرق است در ميان قصد افطار و قصد مفطر و مبطل، پس اگر از روى عمد و عصيان قصدافطار نمايد و بر اين حال تا غروب باقى و مستمرّ بماند روزهاش باطل، قضاء و كفّاره هر دو بر او واجب مىشود.، و اگر قصد مفطر يا مبطل نمايد پس تا مفطرى به عمل نياورده روزه او صحيح است، نه قضاء واجب است و نه كفّاره، هرچند گنهكار است. (كوهكمرهاى)
[١] سيّد مرتضى، رسائل ٣: ٥٣. محقّق حلّى، معتبر ٢: ٦٤٤. فاضل مقداد، تنقيح ١: ٣٤٨.