و سنّت است كه بعد از نماز عصر هفتاد نوبت استغفار كند و سوره: «انَّا انْزَلْناهُ فىْ لَيْلَة الْقدر» ده نوبت بخواند، و بعد از آن دو سجده شكر بجا آورد به‌طريقى كه قبل از اين مذكور شد، و بايد كه آخر دعاهايى كه بعد از نماز عصر مى‌خواند اين دعا باشد:

«اللَّهُمَّ انىْ وَجَّهْتُ وَجْهِيَ الَيْكَ وَاقْبَلْتُ بِدُعآئي عَلَيْكَ راجِيًا اجابَتَكَ طامِعًا في مَغْفِرَتِكَ طالِبًا ما وَايْتَ بِه‌ عَلى‌ نَفْسِكَ مُسْتَنْجِزًا وَعْدَكَ اذْ تَقُولُ: ادْعُوْنيْ اسْتَجِبْ لَكُم، فَصَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ والِ مُحَمَّدٍ وَاقْبِلْ الَيَّ بِوَجْهِكَ وَارْحَمنيْ وَاسْتَجِبْ دُعآئيْ يا الهَ الْعالَميْنَ».

فصل چون وقت نماز مغرب داخل شود بايد [١] كه بى‌تأخير متوجّه به نماز مغرب شود،

به‌جهت آنكه وقت آن [٢] مضيّق است [٣] چنان‌كه قبل از اين مذكور شد، و بعد از آنكه نماز مغرب بگزارد و تعقيب را به‌طريقى كه مذكور شد بجا آورد سه نوبت بگويد:

«الحَمْدُللَّهِ الَّذىْ يَفْعَلُ ما يَشآءُ وَلا يَفْعَلُ ما يَشآءُ غَيْرُهُ» پس نافله مغرب را بگزارد. و از ائمّه معصومين- صلوات اللَّه عليهم اجمعين- مبالغه و تأكيد در گزاردن نافله مغرب بسيار است، چنانچه از حضرت امام جعفر صادق- صلوات اللَّه عليه- منقول است كه آن حضرت فرمودند به حارث بن مغيره كه: «ترك مكن چهار ركعت را بعد از مغرب در سفر ودر حضر اگرچه گريخته باشى از اعدا وايشان در عقب تو شتابند»[١]. و مكروه است‌

______________________________
[١]- بلكه افضل تعجيل است و إلّاوقت نماز مغرب، چه وقت اجزاء آن، چه وقت فضيلت آن هردو موسّع است. (خراسانى)

[٢] يعنى وقت فضيلت آن. (دهكردى، يزدى)

[٣] وقت فضيلت نماز مغرب مضيّق است، نه وقت اجزاء آن، و شايد مراد مؤلّف رحمه اللَّه نيز همين باشد. (كوهكمره‌اى)

* معلوم نيست زيرا كه وقت اجزائى باقى است تا چهار ركعت مانده به نصف شب در وقت فضيلت تا برطرف شدن سرخى از جانب مغرب و ظاهر زياده بر يك ساعت طول بكشد. (مازندرانى، نخجوانى)

[١] تهذيب ٢: ١١٣، حديث ٤٢٣. وسائل ٤: ٨٩، حديث ٨.