جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١٧٤ - مقصد هفتم در نمازى كه به نذر واجب شود يا به عهد يا به سوگند
و اگر شخصى نذر دو ركعت از نمازهاى نافله كند بعضى از مجتهدين را مذهب آن [١] است كه واجب است [٢] كه در هرركعت بعد از فاتحه سوره را بخواند [٣][١] هرچند در نافله سوره واجب نيست.
و اگر شخصى نذر كند كه هرروز دوركعت نماز گزارد مثلًا يك روز عمداً ترك كند نذر او برطرف مىشود [٤] و لازم نيست [٥] كه ديگر روز بگزارد، امّا كفّاره خلاف نذر لازم است.
و اگر نذر كند كه سجده بجاآورد نذر او صحيح است، امّا اگر نذر كند كه ركوعى يا تكبير احرامى [٦] بجا آورد آن نذر باطل است [٧].
______________________________
[١]-
اين قول ضعيف است اگرچه احوط است. (تويسركانى)
* اين مذهب ضعيف است. (كوهكمرهاى)
[٢] و اقوى عدم وجوب آن است. (دهكردى، نخجوانى، يزدى)
[٣] بنابر احوط، اگرچه اقوى عدم وجوب است. (خراسانى)
[٤] احوط عدم برطرف شدن نذر است به ترك يك روز عمداً. (تويسركانى)
* مطلقا معلوم نيست، بلكه تفصيل دارد. (صدر)
[٥] بلكه لازم است كه بجا آورد به علّت اينكه ظاهر از هر روز عموم استغراقى است نه مجموعى، مگر اينكه خود ناذر قصد مجموع داشته باشد. (دهكردى)
* مگر آن كه نماز در هر يك از روزها مستقلّاً ملحوظ در نذر باشند نه مجموع من حيث المجموع. (نخجوانى، يزدى)
[٦] يعنى تنها مجرّد از صلات. (مازندرانى)
[٧] هرگاه نذر ركوع كند احوط عدم بطلان است. (تويسركانى)
* اگر غرض ناذر اتيان به ركوع و سجودى كه جزء صلات است بدون اتيان به صلات باشد و امّا اگر غرض ايجاد طبيعت ركوع از براى خدا يا طبيعت تكبير باشد نذر صحيح است، و همچنين است حال در نذر سجود. (خراسانى)
[١] علّامه حلّى، ارشاد ١: ٢٦٤ و ٢٦٥. محقّق ثانى، حاشيه بر ارشاد ٩: ١١٠. شهيد ثانى، مسالك ١١: ٣٥٢ و روضه ١: ٣١٨ وروض ٢: ٨٥٧.