جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١٥٢ - اما هشت امرى كه سنت است
هفتم: بهقدر تشهّد «الحمدُللَّه» مكرّر گفتن، اگر تشهّد را نداند و وقت ياد گرفتن تنگ باشند.
هشتم: تشهّد را بلند خواندن اگر پيشنماز باشد [١].
نهم: آهسته خواندن اگر مأموم باشد [٢].
امّا هشت امرى كه سنّت است:
اوّل: تورّك نمودن، بهطريقى كه در نشستن ما بين دو سجده مذكور شد.
دوم: دستها را بر رانها گذاشتن [٣].
سوم: انگشتان بههم چسبانيدن.
چهارم: نظر بركنار خود كردن.
پنجم: پيش از شروع در تشهّد: «بِسْمِ اللَّهِ وَبِاللَّهِ وَخَيْرُ الْاسْمآءِ للَّهِ» گفتن.
ششم آنكه: بعد از گفتن: «وَاشْهَدُ انَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُوْلُهُ» بگويد: «ارْسَلَهُ بِالْحَقِّ بَشيْرًا وَنَذيْرًا بَيْنَ يَدَي السَّاعَةَ، وَاشْهَدُ انَّ رَبِّيْ نِعْمَ الرَّبُّ وَانَّ مُحَمَّدًا نِعْمَ الرَسُوْلُ».
هفتم آنكه: بعد از گفتن: «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ والِ مُحَمَّدٍ» بگويد: «وَتَقَبَّلْ شَفاعَتَهُ فيْ امَّتِه وَارْفَعْ دَرَجَتَهُ، الْحَمْدُللَّهِ رَبِالْعالَميْنَ».
هشتم آنكه: در تشهّد دوم بعد از گفتن: «وَانَّ مُحَمَّدًا نِعْمَ الرَّسُول» بگويد:
«التَّحِيَّاتُ للَّهِ وَالصَلَواتُ الطَّاهِراتُ الطَّيّباتُ الزَّاكِياتُ الْعادِياتُ الرَّائِحاتُ السَّابِغاتُ النَّاعِماتُ للَّهِ ماطابَ وَطَهُرَ وَزَكى وَخَلُصَ وَصَفِيَ فَلِلّهِ، اشْهَدُ انْ لا الهَ الَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَريْكَ لَهُ وَاشْهَدُ انَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُوْلُهُ ارْسَلَهُ بِالْحَقِّ بَشيْرًا وَنَذيْرًا بَيْنَ يَدَيِ السَّاعَةَ،
______________________________
[١]
على الاحوط. (تويسركانى)
* نه برامام مطلقا بلند خواندن و نه بر مأموم واجب است آهسته خواندن. (خراسانى، مازندرانى)
* وجوب بلند خواندن پيشنماز و آهسته خواندن مأموم ثابت نيست. (دهكردى، نخجوانى، يزدى)
* اقوى استحباب بلند خواندن امام و آهسته خواندن مأموم است. (كوهكمرهاى)
[٢] على الاحوط. (تويسركانى)
* وجوب بعضِ اين نُه امر معلوم نيست. (صدر)
[٣] استحباب اين و همچنين انگشتان را بهم چسبانيدن معلوم نيست. (خراسانى)