هفتم آنكه: شش تكبير سنّت را با دعاهاى مقرّره به‌فعل آورد، به اين طريق كه سه تكبير بگويد و بعد از آن اين دعا بخواند: «اللَّهُمَّ انْتَ الْمَلِكُ الحَقُّ لا الهَ الّا انْتَ سُبْحانَكَ اني ظَلَمْتُ نَفْسىْ فَاغْفِرلىْ ذَنْبيْ انَّهُ لا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ الّا انْتَ» بعد از آن دوتكبير بگويد واين دعاء بخواند: «لَبَّيْكَ وَسَعْدَيْكَ وَالْخَيْرُ فيْ يَدَيْكَ وَالشَّرُّ لَيْسَ الَيْكَ وَالْمَهْدِيُّ مَنْ هَدَيْتَ لا مَلْجَا مِنْكَ الّا الَيْكَ سُبْحانَكَ وَحَنانَيْكَ تَبارَكْتَ وَتَعالَيْتَ سُبْحانَكَ رَبَّنا وَرَبَّ الْبَيْتِ الْحَرامِ» و بعد از آن دوتكبير بگويد واين دعا بخواند: «وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ‌ عالِمِ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ حَنيْفًا مُسْلِمًا وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ‌ إِنَّ صَلاتِي وَ نُسُكِي وَ مَحْيايَ وَ مَماتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ لا شَرِيكَ لَهُ وَ بِذلِكَ أُمِرْتُ وَ أَنَا مِنَ‌ الْمُسْلِمِينَ».

فصل سوم در بيان آنچه تعلّق به قيام دارد: و آن هجده امر است: پنج امر واجب، ده امر سنّت، سه امر مكروه.

امّا آن پنج امرى كه واجب است:

اوّل: راست ايستادن، پس اگر بى‌ضرورت پشت را خم كرده بايستد نماز باطل است هرچند به حدّ ركوع نرسد.

دوم: استقلال؛ يعنى برچيزى تكيه نكردن به حيثيّتى كه اگر آن چيز برداشته شود مصلّى بيفتد. امّا اگر بيمار باشد تكيه كردن مقدّم است برنشسته نماز كردن.

سوم: استقرار يعنى حركت بسيار نكردن، پس اگر در وقتى كه باد تند باشد نماز بگزارد و باد او را بسيار بجنباند و تواند كه در جاى ديگر نماز گزارد كه باد او را نجنباند نماز او باطل است [١].

چهارم: بر هردو پا ايستادن پس اگر بى‌ضرورت بر يك پا بسيار [٢] ايستاده نماز

______________________________
[١] بلكه مخيّر است، اگرچه بهتر است كه بعد از همه قرار دهد. (خراسانى)

[٢] بنابر احوط. (دهكردى، يزدى)

[٣] بسيار هم نباشد عيب دارد در حال قرائت و تسبيح. (مازندرانى)