جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١٣٢ - اما هفت امرى كه در تكبير احرام بجا آوردن آن سنت است
پنجم آنكه: همزه «اللَّه» و همزه «اكبر» را قطع نمايد [١] پس اگر وصل سازد همزه [٢] «اللَّه» را به آخر نيّت، يا همزه «اكبر» را به هاء «اللَّه» نماز باطل است.
ششم آنكه: چنان گويد كه خود بشنود اگرچه به تقدير باشد، مثل آنكه كَر باشد يا در اثناى فرياد مردم تكبير را بگويد، پس اگر برتقدير آنكه اگر كر نمىبود يا فرياد مردم نمىشد تكبير را مىشنيد نماز او صحيح است، و الّا باطل است.
هفتم آنكه: اگر گُنگ باشد به دِل قصد كند و با انگشت اشاره نمايد و زبان را حركت دهد.
امّا هفت امرى كه در تكبير احرام بجا آوردن آن سنّت است:
اوّل: دستها را برداشتن در حال تكبير گفتن تا برابر گوشها.
دوم آنكه: ابتداى تكبيرگفتن به ابتداى دست برداشتن باشد وانتهاى آنبهانتهاى آن.
سوم آنكه: كفها [٣] دروقت دست برداشتن به جانب قبله باشد.
چهارم آنكه: انگشتان به هم چسبيده باشد [٤] مگر دوانگشت بزرگ كه از انگشتان ديگر مىبايد دور باشد و انگشت بزرگ را ابهام گويند.
پنجم: آهسته گفتن تكبير است اگر مأموم باشد [٥] و بلند گفتن آن اگر پيشنماز يا منفرد [٦] باشد.
ششم آنكه: تكبير احرام [٧] را بعد از شش تكبيرى كه در اوّل نماز سنّت است [٨]