جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١٢٤ - فصل و اما آن شخصى كه از شهر مكه دور است به حيثيتى كه ديدن خانه كعبه او را ممكن نيست
خانه كعبه نخورد، امّا هر گاه به آنچه در حكم خانه كعبه است مىرسد كافى است و نماز درست است.
فصل[١] و امّا آن شخصى كه از شهر مكّه دور است به حيثيّتى كه ديدن خانه كعبه او را ممكن نيست
- مثل آنكه در شهرهاى ديگر باشد- قبله او عين كعبه نيست [١] بلكه جهت كعبه است، يعنى جانبى كه خانه كعبه در او است، نه همه آن جانب بلكه آن مقدار از آن جانب كه مصلّى در هر جزئى از اجزاى آن تجويز كند كه خانه كعبه در آن بوده باشد و جزم كند كه از آن مقدار بيرون نيست.
و آن را به قبله مساجد و قبرهاى مسلمانان معلوم مىتوان كرد، و به علاماتى كه در ميانه فقها مشهور است نيز معلوم مىشود.
مثلًا علامت قبله بعضى از عراق عرب مثل بغداد آن است كه جَدْى را بر پس دوش راست [٢]
______________________________
[١]-
بلكه عين كعبه است و لكن استقبال آن براى بعيد به اين نحو است كه اگر خطّى از
ايستادهگاه او كشيده شود كه به حسب نظر آن خط مستقيم شود بواسطه زيادتى دورى
اگرچه غير مستقيم باشد به حسب حقيقت آن خطّ متّصل شود به كعبه معظّمه. (خراسانى)
* قبله كسى كه از شهر مكّه دور است نيز عين كعبه است، ولى كفايت مىكند ايستادن به جانب او عرفاً و مستقبل عرفى كعبه بودن. (صدر)
* بلكه لازم است براى شخصى دور، ا ستقبال عين كعبه طورى كه اگر كشف حجاب شود و خانه كعبه ديده شود، روى به او باشد و تحصيل به علامات است علماً و اگر نشد به مظنّه، و اگر نشد به شهادت عدلين، و اگر نشد به چهار جانب. (مازندرانى)
* قبله مطلقا عين كعبه است حتّى از براى بعيد و محاذات عرفى كافى است و هر قدر بُعد بيشتر شود محاذات اوسع مىشود و بايد با امكان، علم به محاذات داشته باشد و اگر ممكن نباشد علم، ظنّ كافى است، الاقوى فالاقوى، و اگر ظنّ هم ممكن نباشد نماز به چهار جهت كند. (يزدى)
[٢] احوط اين است كه اين در حالت غايت انخفاض يا ارتفاع آن بوده باشد. (خراسانى)
[١] عنوان« فصل» در اينجا زائد به نظر مىرسد.