جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١١٦ - فصل در احكام اذان گفتن
هشتم: تأخير مسافر نماز را تا فرود آمدن، هر گاه آداب نماز را در منزل بهتر بجا تواند آورد.
نهم: تأخير نماز مغرب و خُفتن تا رسيدن به مشعرالحرام، چنانچه در كتاب حجّ مذكور خواهد شد.
دهم: تأخير نماز مغرب شخصى را كه جمعى انتظار او بكشند كه با او افطار نمايند، و يا خود روزه بوده باشد و بهغايت گرسنه شده باشد.
يازدهم: تأخير مربيّه طفل ظهر و عصر را به آخر وقت [١] تا چهار نماز را در جامه طاهر يا در جامه قليل النجاسة دريابد چنانكه در كتاب طهارت مذكور شد.
دوازدهم: تأخير شخصىكه بهقضاى نمازهاى گذشته مشغول است، نماز حاضره را تا آخر وقت، و سيّد مرتضى تأخير نماز حاضره را در اين صورت واجب مىداند و مذهب او اين است كه هركس را نماز قضا در ذمّه باشد واجب است علىالفور بجاآورد و او را جايز نيست كه بههيچ امر مباح يا سنّت اشتغال نمايد تا وقتىكه ذمّه خود را از همه آن نمازها فارغ سازد[١]. امّا جمعى كثير از مجتهدين در اين مسأله با سيّدمرتضى موافقت نكردهاند.
فصل در احكام اذان گفتن
چون وقت هريك از نمازهاى پنجگانه داخل شود اذان گفتن سنّت مؤكّد است، خصوصاً از براى نمازى كه قرائت آن را بلند بايد خواند، وبعضى از مجتهدين اذان را از
______________________________
[١]-
يعنى نماز ظهر و عصر را به آخر وقت بيندازد و نماز مغرب و عشا را در اوّل وقت
بجاىآورد كه چهار نماز در ثوب طاهر خوانده شود. (دهكردى)
[١] سيّد مرتضى، رسائل ٢: ٣٦٣.