جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١١١ - اما هفده امر مكروه كه به مسجد تعلق دارد
پنجم: خواب كردن.
ششم: خريد و فروش كردن.
هفتم: حكايت امور دنيا كردن.
هشتم: اطفال و ديوانهها را گذاشتن كه داخل مسجد شوند.
نهم: وضو كردن در مسجد [١] از حدث بول يا حدث غايط.
دهم: برهنه كردن عورتين، يا ناف، يا ران، يا زانو.
يازدهم: قضا پرسيدن [٢].
دوازدهم: شخصى را حدّ زدن.
سيزدهم: برديوار مسجد صورت چيزى كشيدن كه جان نداشته باشد مثل درخت وغيره.
چهاردهم: آب دهن يا بلغم در مسجد افكندن.
پانزدهم: داخل شدن شخصى در مسجد كه از دهن او بوى سير يا پياز آيد.
شانزدهم: مسجد را مكتب كردن.
هفدهم: بهفعل آوردن اهل حرفت[١] حرفت خود را در مسجد، به تخصيص تير تراشيدن.
هجدهم: در مسجد تركى يا فارسى يا به زبان ديگر غير زبان عربى حرف زدن [٣]
______________________________
طاهرين
: است محبوب ربّ العالمين، و همچنين شعر خواندن در مصيبت آل رسول صلوات
اللَّه تعالى و تسليماته عليهم اجمعين. (كوهكمرهاى)
[١] گذشت كه كراهت اين وضوء محلّ تأمّل است. (كوهكمرهاى)
[٢] شايد مراد قضاوت و حكم كردن باشد. (مازندرانى)
[٣] كراهت اين مطلقا معلوم نيست، بلى آنچه مكروه است يقيناً تكلّم به رمز كه دو نفر يا زيادتر از براى خود قرار ميدهند كه غير نفهمد، چنانچه متداول است بين اهل عجم. (خراسانى)
* اين حكم على اطلاقه محلّ تأمّل و اشكال است، به جهت آنكه كراهت حرف زدن غير عرب در بلاد خودشان به لسان خودشان از اخبار استفاده نمىشود. (كوهكمرهاى)
[١] اهل صنعت.