نموده، يك جا خواهند بود، آنهايى كه نعم الهى در حق آنها تمام و كمال است، انبياء و از همه مقدم تصديق كنندگان انبياء و مجاهدين راه الهى و شهدا و همچنين اشخاص صاحب تقوى مى‌باشند. آنهايى كه خداوند تعالى و پيغمبر او را اطاعت كنند، از اين قبيل اشخاص خواهند بود. اشخاص مذكور خوب رفيقانى (دوستانى) هستند.
٧٠- دوستى با اشخاص مذكوره تفضل و بخشش از خداوند تعالى است، علم ازلى خداوند تعالى به احوال بندگان و حاجات خلق كفايت مى‌كند.
٧١- اى اشخاص مؤمن هميشه از دشمن بر حذر بوده و تدارك جنگ را آماده داشته باشيد، مبادا دشمن حمله كرده، به شما غالب شود.
موقع بيرون رفتن به جهاد دسته به دسته و يا متفقا به جهاد برويد.
٧٢- در حقيقت از شما (منافقين) بعضى هستند (مثل عبد اللَّه ابى و اصحاب او) كه در موقع خروج به جهاد سنگينى كرده، تخلف مى‌كنند، اى مؤمنين اگر در جهاد به شما مصيبت رسد و دشمن به شما غالب شود، آن منافق شاد شده گويد: خداوند تعالى به من نعمت عطا كرده، كه با آنها به جنگ نرفتم و الا از مصيبت رسيده به آنها، به من هم مى‌رسيد.
٧٣- و اما اگر در جهاد از خداوند تعالى به شما تفضل شده، به دشمن غالب شويد و غنيمت بگيريد، گويى ميان شما و آنان ابدا دوستى نيست (تا نفع شما را نفع خود دانند) گويد اى كاش با آنها به جهاد رفته بودم، تا از نعمت فتح و غنيمت بسيارى كه نصيب آنها شده به من هم بهره فراوان مى‌رسيد.
٧٤- اشخاصى كه حيات دنيا را اختيار كرده، جهاد را ترك و آخرت را از دست دادند، بايد اعتقاد خود را تغيير داده، نفاق را ترك و ايمان خود را خالص نمايند و دنيا را بر آخرت ترجيح نداده و در راه خداوند تعالى جهاد نمايند. و هر كه در راه خداوند تعالى جهاد نمايد و كشته شود و يا به دشمن غالب گردد، به وى اجر و ثواب بزرگ مى‌دهيم.
[توضيح: بعد از هجرت رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله از مكه به مدينه، اشخاص ضعيف از زن و فرزند مسلمين كه استعداد هجرت نداشتند، در مكه باقى ماندند و در نهايت ذلت و سختى زندگى مى‌كردند چون مشركين آنها را اذيت مى‌كردند، از ناچارى دعا كرده مى‌گفتند: «خدايا ما را از اين اشخاص ظالم نجات بده» آيه شريفه زير در حق آنها نازل شد، خداوند تعالى مسلمين را براى جهاد و خلاصى و نجات ساير مسلمين از شر مشركين امر نمود. بعدا خداوند تعالى به حضرت ختمى مرتبت نصرت و قوت داد تا دين اسلام رواج يافت، مكه فتح شده، مسلمين از شر مشركين و اذيت آنها خلاص شدند.] ٧٥- اى مؤمنين! چرا در راه خداوند تعالى با مشركين جهاد نمى‌كنيد، تا اشخاص ضعيف از مردان و زنان و اطفال را از اذيت مشركين خلاص كنيد، آنها هيچ چاره ندارند، دعا كرده مى‌گويند:
پروردگارا، ما را از ظلم اهل مكه نجات بده و از اين شهر بيرون كن و از جانب خود كسى را بفرست كه در كارهاى ما تصرف كند و به ما يارى كند. (خداوند تعالى دعاى آنها را مستجاب كرده، پيغمبر اكرم را براى كمك به آنها امر فرموده، تا آنها را از اذيت مشركين خلاص نمايد).
٧٦- اشخاصى كه به خداوند تعالى ايمان دارند، در راه خداوند تعالى جهاد مى‌كنند، اما اشخاصى كه به خداوند تعالى كافر شده‌اند، در راه شيطان جنگ مى‌كنند، اى مؤمنين: شما با دوستان شيطان (مشركين) جهاد كنيد، كمك شما خداوند تعالى و كمك آنها شيطان است. در حقيقت مكر و حيله شيطان نزد خداوند تعالى سست و ضعيف مى‌باشد، هيچ وقت دوستان شيطان نمى‌توانند به شما غالب شوند.
[توضيح: موقع اقامت رسول اكرم در مكه، بعضى از اصحاب گفتند (يا رسول اللَّه! به ما اذن بده تا با مشركين جهاد كنيم حضرت ختمى مرتبت اذن نداد، آنها را به خواندن نماز و دادن زكاة امر فرمود، بعد از هجرت به مدينه مسلمين از طرف خداوند تعالى به جهاد مأمور شدند، بعضى از آنها تأخير آن را خواهش كردند، آن وقت آيه شريفه زير نازل شد.] ٧٧- آيا نديدى يا محمد صلّى اللَّه عليه و آله اشخاصى كه در موقع اقامت مكه به آنها گفته شد (يا محمد! تو به آنها گفتى) از جهاد با مشركين دست نگهداريد. هنوز وقت جهاد نرسيده است. نماز بخوانيد و زكاة دهيد. فعلا اين دو را بجا آوريد، بعد از اين به جهاد مأمور خواهيد شد (آنها آن وقت آرزوى جهاد داشتند) زمانى كه (بعد از هجرت به مدينه) جهاد كردن بر آنها مقرر و نوشته شد، ناگهان فرقه‌اى از مسلمين از مشركين ترسيدند (كه آنها را بكشند) بيشتر از آن كه بايد از خدا بترسند و گفتند: پروردگارا، براى چه به اين زودى جهاد را به ما واجب كردى؟، چه مى‌شد كه وقت جهاد را قدرى به تأخير