٦٣- (يا محمد) مردم از تو از بابت وقوع قيامت مى‌پرسند كه كى خواهد بود (يا محمد) بگو به آنها علم قيامت نزد خداوند تعالى است هيچ يك از انبياء خود را بدان مطلع و خبردار نساخته (يا محمد) امر قيامت و وقوع آن را تو چه مى‌دانى، وقوع قيامت نزديك است اما شما بدان عالم نيستيد.
٦٤- در حقيقت خداوند تعالى به كفار منكر قيامت لعنت نموده براى آنها در آخرت آتش زبانه‌دار (آتش جهنم) حاضر نموده است.
٦٥- در آتش جهنم هميشه بوده نه سرپرستى براى خود مى‌يابند و نه ياورى.
٦٦- آن روزى كه رويهاى كفار و مشركين در آتش جهنم دور زده مى‌گردد (همان طور كه گوشت توى ديگ موقع جوشيدن مى‌گردد) آن وقت مى‌گويند اى كاش ما، در دنيا به خداوند تعالى و پيغمبر او اطاعت كرده به هر حكم او اطاعت مى‌نموديم.
٦٧- در جهنم، خداوند تعالى را خوانده مى‌گويند پروردگارا ما، در دنيا به بزرگان و پيشوايان خود اطاعت كرديم آنها را براى خود امام و پيشوا قرار داديم آنها طريق حلال و حرام و دين و مذهب را مطابق هواى نفس خود به ما نشان داده ما را از حق بر كنار ساخته و به ضلالت انداختند.
٦٨- اى پروردگار ما به رؤساى ما دو برابر عذاب ديگران عذاب بكن و پى در پى بر آنها لعنت كرده از رحمت خود آنها را كنار كن.
[توضيح: قارون دشمن موسى مبلغى به زن فاحشه‌اى داده گفت زمانى كه موسى بين مردم به نصيحت و موعظه مشغول شد به او تهمت بزن و در روى او بگو: يا موسى تو، به مردم نصيحت مى‌كنى اما تو خود در فلان وقت مرا به عمل خبيث دعوت نمودى، آن وقت لطف و مرحمت خداوند تعالى شامل حال زن فاحشه شده در مقام توبه بر آمد و بين مردم اقرار كرده گفت يا موسى (قارون) براى من فلان مبلغ داده تا به تو تهمت بزنم و عمل ناشايست به تو نسبت دهم (بدين ترتيب قارون را رسوا نموده و موسى را از تهمت برى نمود) اذيتى را كه در آيه شريفه خبر داده شده عبارت از همين مطلب مى‌باشد.
فرمايد:] ٦٩- اى ايمان آورندگان شما هم به مانند اشخاصى كه به موسى عليه السّلام تهمت زده اذيت كردند نباشيد و به محمد صلّى اللَّه عليه و آله تهمت نزده اذيت نكنيد خداوند تعالى حضرت موسى را از تهمت منتسبه برى نموده نجات داد موسى نزد خدا پيغمبر مقرب و محترم بود.
٧٠- اى اهل ايمان از خداوند تعالى بترسيد سخنان ناشايست را ترك كرده و به تكلم از روى حق و عدالت قصد نموده از عدالت كنار نشويد.
٧١- اگر شما به حق و عدالت سخن گوييد خداوند تعالى عيب و نقص لايق اصلاح اعمال شما را اصلاح كرده گناهان شما را مى‌بخشد هر كه به خداوند تعالى و پيغمبر او اطاعت كرده از شرك و فسق بركنار باشد حقيقتا آن شخص به خير بزرگى رسيده است.
٧٢- (يا محمد) در حقيقت امانتى (قوه عاقله) را كه در نوع بشر (انسان) وديعه گذاشته‌ايم در اول امر به اجرام عظيمه آسمانها و زمين و كوه‌هاى روى زمين عرضه كرديم آيا در شما چنان قابليت هست كه متحمل اين امانت شده حق آن را ادا كنيد؟ از اداى حق آن امانت ترسيده از متحمل شدن آن ابا نموده قبول نكردند، لكن انسان متحمل آن امانت شده قبول نمود (ولى) انسان حق آن امانت را به سبب جهالت ملاحظه و ادا نكرده ظالم گشت (اصل منشأ عنصر بشر قابل، علم «قوه عاقله» مى‌باشد و چون به مرور از منه علوم غريبه از او به ظهور مى‌رسد خداوند تعالى در آيه شريفه براى معلوم داشتن شرافت و فضيلت انسان نسبت به ساير مخلوقات، آسمان و زمين و كوه‌ها را ذوى العقل فرض نموده قبول امانت را به آنها اظهار و از اين كه اصل فطرت و عنصر آنها لايق امانت نيست به عبارت (فا بين ان يحملنها) تعبير فرمود لكن بنا به اصل فطرت انسان و قابل امانت بودن خلقت او به عبارت (و حملها الانسان) تعبير، و شرافت و فضيلت انسان را به ساير خلق بيان فرموده ضمنا چون اكثر خلق تابع عقل شريف نشده بلكه حماقت را بر عقل و جهالت را بر علم ترجيح داده و راه ناصواب اختيار مى‌كنند به عبارت (ظلوما جهولا) اداى مطلب شده است.
٧٣- انسان متحمل امانت شد تا خداوند تعالى مردان منافق و مشرك و زنان منافقه و مشركه را كه به اختيار خويش امانت را ضايع كرده‌اند عذاب كند و مردان مؤمن و موحد و زنان مؤمنه و موحده را كه به طرف خداوند تعالى رجوع كرده توبه كنند توبه‌شان را قبول كرده به آنها اجر جزيل عطا فرمايد خداوند تعالى به اشخاصى كه توبه كنند رحم كرده بخشاينده است.